Πλανήτης Μπάλα-λάικα

Χρεοκοπία

2012-02-12T21:07:00.000+02:00

Είναι αναμφίβολα αρκετά εκνευριστικό να σου έχει σφηνωθεί σάπιο μαρούλι στο προγόμφιο. Σάπιο γιατί ψώνιζε πλέον ανά 15μέρες και μαρούλι γιατί φυσικά δεν ψώνιζε πια κρέας. Μετά την αλλαγή ήταν συνηθισμένος να μασουλάει κάτι βλέποντας το δελτίο των 8.

Και τι έβλεπε τώρα; Ο Λουκάς, λίγο ανεκπαίδευτος, λίγο έμμεσα μαστούρης από την δυνατή ξυλόκολλα, είχε για χρόνια περάσει στο βασίλειο της παθητικής τηλεθέασης. Ξαφνικά, κάθε 5 λεπτά είχε έκτακτα δελτία, διαγγέλματα, δημοσιογραφικές ή απλά γραφικές αναλύσεις, παράθυρα, αντεγκλήσεις, βουλή και βουλή και βουλιμία.

Είχε πάντως καταλάβει, όπως πολύ σωστά του είχε διαμηνύσει και η σύζυγός του Μαρία που ήταν και αετόπουλο εν γένει, ότι η χώρα βρισκόταν μπροστά σε ένα δίπολο. Νέο μνημόνιο και χρεοκοπία.

Η Μαρία το είχε ξεκαθαρίσει μέσα της. Κράταγε αυτό το ειδικό εγκεφαλικό τεφτέρι. Ήταν και ιδιαίτερα αναλυτικός τύπος, τεχνική που είχε αναπτύξει τυλίγοντας γαρδουμπάκια. 1) Γιατί αυτοί που ψήφισαν το Μνημόνιο 1 τώρα λακίζουν; Ενοχές, ηθικοί φραγμοί, η ίδια η ωμή πραγματικότητα του Μνημονίου 2; 2) Ποιοι είναι αυτοί που μας λένε να αποδεχτούμε - παρά την πρωτοφανή σκληρότητα το Μνημόνιο 2; Μα φυσικά όσοι μας έχουν πείσει ή πιέσει ή εκβιάσει να αποδεχτούμε όλα όσα μας έχουν ήδη διαλύσει. 3) Αυτή θα είναι η τελευταία τους επιθυμία; Όχι, έλεγε η Μαρία. 4) Και αυτό το Μνημόνιο 2 θα βγάλει την χώρα από το υποφαινόμενο αδιέξοδο; Ή έστω θα αποτρέψει μια μελλοντική χρεοκοπία; Όχι, αναφανδόν όχι. Νέο δάνειο 130 δισ. Ωραίο ακούγεται, μόνο που τα λεφτά δεν θα έρθουν σε μας. Θα επιστραφούν όλα στους δανειστές μας με τόκο. Το' ξερε πως χαραμιζόταν στο νοικοκυριό της, αλλά γεννηθείσα στην άνω Κυψέλη, κόρη εργάτη που εξέπνευσε από Χίττη, δεν είχε καμία πιθανότητα να εξελιχθεί σε διανοούμενη του Χάρβαρντ που θα ξεπουλούσε ύστερα τη λογική της για να βγάλει το ψωμί της ανάμεσα στα payroll του ΣΚΑΪ.

Όταν ο Λουκάς σήκωσε το τηλέφωνο ήξερε πως δεν θα ναι για καλό. Ο Όλι τα είχε πάρει μέρες τώρα. Περίμενε πως η συνεργασία του με τον Έλληνα αξιωματούχο και την αρμάδα των κουστουμαρισμένων της Μεγάλης Βρετάνιας δεν θα έβρισκε ιδιαίτερα σημαντικά εμπόδιο και έτσι τα μεγάλα αφεντικά δεν θα φοβόντουσαν για τα λεφτά τους. Γενικότερα του άρεσε να τιμωρεί. Τον έκανε να αισθάνεται νέος. Ο Λουκάς αντέτεινε στις αγγλιστί προσβολές που ακούγονταν για το πρόσωπό του ότι όλα θα πάνε καλά. Έκλαψε στο διάγγελμα, απείλησε στο διυπουργικό και αγόρασε (γιατί για αυτά λεφτά υπάρχουν) και καμιά διακοσαριά κιλά δακρυγόνα (ληγμένα βέβαια). -Τη Δευτέρα θα χαρούν οι αγορές και οι τράπεζες διαμήνυσε με ακλόνητη σιγουριά.

Ο Λουκάς της Κυψέλης ή μάλλον ορθότερα της Μαρίας είχε και αυτός την ίδια σιγουριά. -Το όχι έχει βέβαια αποτελέσματα, το ναι δεν έχει βέβαια αποτελέσματα άλλα έχει μια ελπίδα- φωνασκούσε ο παχύσαρκος σε ψυχή και σώμα υπουργός οικονομικών, οπότε και ο Λουκάς πίστεψε ακριβώς το αντίθετο. Ξεσκούριασε το κουρασμένο του μυαλό και σκέφτηκε: ποιοι είναι υπέρ του ναι: 10 μεγαλοδημοσιογράφοι που έτυχε να είναι υπέρ και όσων άλλων μιας γονάτισαν, ένας μεγαλοεργολάβος που μπάζωσε στην Ολυμπιάδα, ένας παπάς με δυο-τρεις offshore, ένας ακαδημαϊκός χωρίς δημοσιεύσεις τα τελευταία δέκα χρόνια, μια συνδικάλα με Cayenne, ένας νονός που εκτός από κόκα επενδύει και σε spread και όλοι όσοι γενικότερα δεν βλέπουν την άλλη χρεοκοπία. Αυτή της κοινωνίας.

Το ΠΑΜΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκαν σχετικά κοντά όταν οι μπάτσοι αποφάσισαν να κάνουν επίδειξη από τη νέα πουδρόσκονη πολυτελείας. Οι εντολές ήταν συγκεκριμένες. Αν σταματήσει να βρέχει και μαζευτούν πολλοί, ξεκινάμε την λευκοκίτρινη ανάπλαση. Ο Σταύρος, της 3ης διμοιρίας, είχε βέβαια στραβώσει γιατί ήταν στο δρόμο 5η συνεχόμενη μέρα με μόλις 500 ευρώ μηνιαίως αλλά ακόμα δεν μπορούσε να σκεφτεί να παρακούσει. Έτσι, με ελάχιστες αναστολές έπνιξε τον κόσμο στα χημικά. Δεν ήξερε γιατί αλλά την έβρισκε να τη πέφτει σε γυναικόπαιδα και γέρους. Ίσως σκέφτηκε μια μέρα με καλό καιρό επειδή παλιά μου τις έβρεχε η γιαγιά μου.

Του Λευτέρη του είχε βγει το χέρι. Είχε ρίξει τουλάχιστον διακόσες πέτρες. Τα δακρυγόνα δεν τον ενοχλούσαν πια, είχε σχεδόν συνηθίσει. Η αυτοσχέδια κουκούλα του όμως δεν το κάλυπτε εντελώς και με το ένα χέρι διαρκώς την έφτιαχνε ευελπιστώντας να μην δει τη φάτσα του πρωτοσέλιδο σε αθλητική εφημερίδα ή τους μπάτσους στο σπίτι του την επομένη, όταν και θα επέστρεφε στον ονειρικό κόσμο του Skyrim. Ήξερε γιατί ήταν εκεί. Ημιάνεργος, ντελιβεράς, 30χρονών με ζωή εικοσάρι απλά και μόνο επειδή δεν ήταν ποτέ καλός στην κοπρολαγνεία είχε διαπιστώσει πως έπρεπε να είναι παρόν σε κάθε μαζική κινητοποίηση. Για να μιλήσει, να ακούσει, να μην νιώσει μόνος, να συγκρουστεί. Ήξερε πως την αποτυχία και του Μνημονίου 2 -ήταν σίγουρος και για την αποτυχία του αλλά και για την ψήφισή του - θα την χρέωναν και πάλι στον λαό. Που δεν τους κάνει τη χάρη να σκάσει και να γυρίσει στον στολισμένο του Μεσαίωνα.

Μέσα στη βοή της σύγκρουσης, στα αλλεπάλληλα και εκατέρωθεν ντου, ο Λευτέρης αναγνώρισε μια παλιά του φίλη, της προσέφερε μάλιστα και μια πετσέτα βουτηγμένη στο Maalox. Εκείνη τον αναγνώρισε άμεσα, παρά την αποτυχημένη αυτοσχέδια κουκούλα.

-Λευτέρη του φώναξε. Λευτέρη εσύ είσαι. Λευτέρη.
Και ο Λευτέρης συνειδητοποίησε τι σήμαινε το όνομά του. Εκεί στη μέση της χρεοκοπίας. Άμεσης ή έμμεσης. Με ή χωρίς το νέο Μνημόνιο.

Χειμώνας

2012-01-31T03:07:00.000+02:00

Η Μαρία συνέχισε να twittάρει με ζήλο. Είχε συνδέσει το λογαριασμό της με το FB και έτσι ενημέρωνε με ένα τσιτάτο και μια φωτογραφία αφίσας τους (σοσιαλμιντιακούς κ μη) φίλους της. Η ομάδα εκτελούσε σοβαρό σκοπό, και με το πολικό ψύχος που είχε σκεπάσει την πόλη έπρεπε να ολοκληρωθεί επιτυχώς η καμπάνια «μάζεψε την περσινή κολεξιόν του Λακ για τους άστεγους».

Ναι, αυτή η πόλη έχει πλέον εμφανής άστεγους. Συνήθως κάτι είναι μετρήσιμο μόλις αρχίζει να φαίνεται και έτσι τα επίσημα νούμερα κάνουν λόγο για 20.000. «Ο πραγματικός αριθμός των αστέγων θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερος» συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Γιάννης, συνταξιούχος, υπάλληλος του υπουργείου οικονομικών την 7ετία 1996-2004. Εγώ τον Γιάννη τον πιστεύω έλεγε η γυναίκα του, Μέλπω, είναι άσσος στην μαγειρική.

Τα like έπαιρναν και έδιναν και η φιλανθρωπία εκθρόνισε την αλληλεγγύη. Έστω και διαδικτυακά. Βέβαια, υπήρχαν και αυτοί που δεν ασχολήθηκαν με τα μάταια τούτου του κόσμου, αποχαυνωμένοι από την ονείρωξη των Χριστουγέννων που δεν είναι ποτέ λευκά εδώ στα μέρη μας, οπότε και αρκέστηκαν σε διθυραμβικά σχόλια τύπου «εδώ χιονίζειιιιιιιιιιιιιιι», ή «άσπρη η Κηφισιά! Δεν θα πάω δουλειά αύριο» ή ότι άλλο ενέπλεκε το χιόνι.

«Έχει να χιονίσει 2 χρόνια και 23 μέρες στην Αθήνα. Το’ ξερες;» έλεγε ο Γιάννης στην απορροφημένη σύζυγό του κατά τη διάρκεια του τηλεοπτικού διαλείμματος μεταξύ ειδήσεων και δελτίου καιρού. Είχαν ματαίως συντονιστεί στον ΣΚΑΪ με το που άκουσαν την επιστροφή του Ευαγγελάτου αλλά υπέμειναν βασανιστικά μια άνευρη ξανθιά. «Δεν μ’ αρέσει που χιονίζει τώρα αποκρίθηκε η Ελληνίδα μάνα. Έχει βγει βόλτα το παιδί και ποιος ξέρει τι ώρα θα γυρίσει πάλι».

Παιδί εννοούμε ένα 29, άνεργο, καλοζωϊσμένο και ευτραφή τύπο ο οποίος έκανε την στρατιωτική θητεία του στο Πεντάγωνο και πέρναγε μια φάση αυξημένων νεύρων και χαμηλής παραγωγικότητας. Η Μαρία είχε με την σειρά της προσπαθήσει να τον ξεκουνήσει από τους εξάωρους καφέδες και τα τάβλια, και μία η ρητορεία της μία τα γλυκά ματάκια της έκαναν τον ανώνυμο Έλληνα κανακάρη να γραφτεί στην ΜΚΟ «Σου βγάζω την αγκίθα απ το πόδι, αν πατήσεις καμία».

Η νύχτα πέρασε εν τέλει αδιάφορα. Η Μαρία προσκάλεσε 5.000 ανθρώπους με τα 123 ναι και τα 4.700 ίσως να μην την ικανοποιούν και να την δυσκολεύουν συνάμα να διαλευκάνει τον πραγματικό αριθμό των συμμετεχόντων στην γκαλά – δωρεά. Ο Γιάννης ξεράθηκε αφού κατακεραύνωσε με επιστολή κόλαφο τον ανήθικο, υβριστή Χριστιανόπουλο που συμπεριφέρθηκε ελιτίστικα και χυδαία ενώ ήταν καλεσμένος τηλεοπτικής εκπομπής κι Μέλπω αφού έβαλε τους γίγαντες να φουσκώσουν, ξάπλωσε στον καναπέ απέναντι από την Sony-Μαχαγιάνα που την ύπνωσε ευλαβικά και γρήγορα.

Ο ανώνυμος νέος έκανε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας παρέα με όλα τα καταρρακωμένα όνειρά του. Το κρύο δεν τον ενοχλούσε, όσο η εικόνα ανθρώπων που κοιμόντουσαν σε αυτό. Προσπέρασε δυο-τρία συνεργεία που έπαιρναν πλάνα για την μεσημεριανή ώρα λαϊκιστικού μιξοκλάμματος και την προπαγάνδα «κάνε ότι λέει ο διορισμένος τραπεζίτης γιατί αλλιώς έχει χαρτόνι και παγκάκι», προσπέρασε κάτι ακροδεξιούς που περίμεναν να πάρουν το γκρον-πλαν «πώς καταντήσαμε» αλλά κατά βάθος χαίρονταν και βρέθηκε στο Σύνταγμα, την πιο κρύα πλατεία του κόσμου. Κι όμως το κρύο δεν ήταν φυσικό ένα φυσικό φαινόμενο όπως τις άλλες φορές.

Κι ύστερα ήρθε το χιόνι...

Οι τελευταίες 20 μέρες

2011-12-01T18:08:00.002+02:00

Ο Γιάννης άφησε ένα ακόμη γαρύφαλλο στο μνημείο του Πολυτεχνείου. Έφηβος γαρ, αν και ο πατέρας του τον είχε πρήξει με την σπουδαιότητα της εξέγερσης του ’73, όπου φυσικά ηταν μέσα, ένοιωθε την ανάγκη να τιμήσει το γεγονός. Στην τελική ένα γαρύφαλλο δεν θα ταρακουνούσε (και πολύ) την ορμονικά υποβοηθούμενη αποδόμηση του πατέρα του και της γενιάς του.

Πέραν όμως της μνημειακής παρουσίας του στο χώρο, που επί της ουσίας ήταν ένα πρόσχημα, ο Γιάννης ήταν εκεί για την Μαιρούλα και πιο συγκεκριμένα για το εξαίσιο και ηδονικό κωλαράκι της εν λόγω δεσποινίδος. Απ’ την μεριά της η Μαιρούλα, γέννημα θρέμα Κοκκινιάς ένοιωθε υπερήφανη για την παρουσία της στο χώρο. Μια αληθινή επαναστάτρια που επιμελώς αγνοούσε τον ρόλο του ΚΚΕ στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά αναπαρήγαγε με άκρατο κομμουνιστικό ντετερμινισμό την φράση “Αν όχι εμείς ποιοι; Αν όχι τώρα πότε;” διανθισμένη με γραφειοκρατία, σταλινισμό, χαφιεδισμό και προδοτικές παρακαταθήκες που όμως τις διέφευγαν.

«Θα αλλάξουμε τον κόσμο» έλεγε στον Γιαννάκη, καθισμένοι σε παγκάκι του αιθρίου. Εκείνη σκεφτόταν ότι θα τον γράψει στην ΚΝΕ και εκείνος ότι τα χέρια του θα επελάσουν θριαμβευτικά στην μωβ κομμουνιστική καλτσοδέτα της. Μια πρώτη ευκαιρία υγρών επαναστατικών φιλιών χάθηκε για το επίδοξο ζευγαράκι όταν εισήλθε στο χώρο γνωστός Πασόκος υπουργός, οπότε και η ομήγυρις επιδόθηκε στην ενδελεχή παρουσίαση των εθνικών γαλακτοκομικών προϊόντων. Ο υπουργός χαλάστηκε γιατί τα τσογλάνια του σήμερα δεν σέβονται ούτε τις λερωμένες από εκείνη την νύχτα χίπικες καμπάνες του, ούτε την μεταπολιτευτική του διάφανη πολιτική πορεία. Καθώς όμως οι γορίλλες του τον απομάκρυναν απ’ την σκηνή της νεοελληνικής τραγωδίας, αισθάνθηκε ότι εν τέλει ενδεχομένως και να ανεβάσει την δημοτικότητά του μέσα από την τηλεοπτικοποίηση του προπυλακισμού του. Έτσι, με ανεβασμένο το ηθικό απήλαυσε την γλώσσα τάρανδου, σωταρισμένη με σπέρμα κροταλία σε γνωστό επώνυμο κωλάδικο του Κολωνακίου.

Εμφανώς πιο ταραγμένος φάνηκε ο σύμβουλος του υπουργού. 28άρης μαλακισμένο γιαπάκι, ψηλός, αδύνατος και ημιφαλακρός, απόφοιτος του Columbia, με ατσαλάκωτο λαμέ Vardis κουστουμάκι τύπου «πέτα κάνα γαρύφαλλο». Ο λόγος ότι στο προαναφερθέν νταβαντούρι μια μικροποσότητα στραγγιστού, που αισίως πωλείται 750% παραπάνω από την αξία του, λέρωσε την οθόνη του πανάκριβου IPad2. Έτσι όχι μόνο κινδύνευσε η υγεία της νέας αυτής τεχνολογικής libido, αλλά δεν διάβασε προσεκτικά και το tweet της Σίας Κοσιώνη για τον νεο-τοποθετηθέντα (κάποτε λέγαμε νεοεκλεγέντα) πρωθυπουργό/τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο. Ένα λιτό, ευχετήριο tweet για την διακυβέρνηση που θα μας λύσει το πρόβλημα.

Πίσω στο σπίτι η μαμά του Γιάννη, μια βουτηγμένη στο φόβο και τις νευρώσεις μικροαστή, ζάπαρε ανελέητα μεταξύ: εκτάκτων ειδήσεων για τη νέα κυβέρνηση, link με τη Βουλή, δηλώσεις της Μέρκελ, ερωτικές εξομολογήσεις του Ονούρ, συμβουλές για μια καλή και πετυχημένη πίπα. Ως μάνα βέβαια δεν έπαυε να έχει το νου της στο Πολυτεχνείο, μιας και ο αλλοπαρμένος σύζυγός της είχε ωθήσει τον κανακάρη της εκεί. Παράλληλα βέβαια φρόντιζε να μην κάψει το εκλεκτό, ελληνικής πάντα προελεύσεως φρυγαδέλι.

Κάπου κοντά στα τελευταία τσιρ τσιρ των αντιβιοτικών του κρέατος ο νέος Πρωθυπουργός εμφανίστηκε στο περιστύλιο του Μαξίμου. Είδε τις δηλώσεις του προσεκτικά. Κατάλαβε μόνο ένα «δεύτε τελευταίον ασπασμόν», φράση που είχε βιωματικά συσχετίσει με στομαχικές ενοχλήσεις από ημιμαγειρεμένα μυαλά και εντόσθια αρνιού και ένα «Τράπεζες uber alles», φράση που η γειτόνισσα την διαβεβαίωσε ότι είναι κλεμμένη από CD single του Μιχάλη Χατζηγιάννη.

Με το φως να πέφτει και την πορεία να ξεκινά ο Γιαννάκης είχε ξενερώσει γιατί η Μαιρούλα του τα είχε κάνει πλανήτες με την ΚΝΕ και με την σειρά της η νέα ορθόδοξη επαναστάτρια είχει θυμώσει αφάνταση όταν ο Γιαννάκης αναφέρθηκε στο πρόσφατο πέσιμο στους ΠΑΜίτες με λόγια αλληλέγγυα. Οι πανελίστες εκθείαζαν τον τραπεζίτη και θριαμβολογούσαν για την 6^η δόση που τελικά θα πάρουμε γιατί είμαστε καλά παιδιά. Ο υπουργός ροχάλιζε στην βουλή που έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στον νέο της καναλάρχη της τηλεδημοπρασίας μας, ο σύμβουλός του προετοίμαζε τα δικέφαλά του γιατί όπως λέει γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός «260 μέρες για το καλοκαίρι», η μαμά του Γιάννη βούτηξε στα τούρκικα μπας και σωθεί απ’ την Τατιάνα και ο Σκάι κάλυπτε με εκτεταμμένο φωτορεπορτάζ την «άσπρη ανάπτυξη» της Τοσίτσα.

Μόνο ο μπαμπάς του Γιάννη ήξερε ότι κάτι δεν πάει καλά. Μόνο ο μπαμπάς του Γιάννη έβλεπε τον τοίχο να έρχεται. Μετά τον Σκλαβενίτη και τα γαλλικά της μικρής, ενώ οδηγούσε είδε κάτι τουρίστες, μάλλον αμερικανάκια να κοιτάνε έναν τοίχο που έγραφε «Όσο ονειρεύομαι, να με φοβάσαι». Και το χειρότερό ήταν ότι αισθάνθηκε πως οι τουρίστες κατάλαβαν τι έλεγε το σύνθημα.

Τέσσερις και πλέον λόγοι για να είσαι εκεί στην επόμενη απεργία

2011-10-21T16:48:00.000+03:00

Νομίζω ότι η έννοια σουρεαλισμός αδυνατεί πλέον να καλύψει και να επεξηγήσει την ελληνική κινηματική δράση (και όχι μόνο). Όχι δεν μπήκε σε νέα φάση όπως πολύ βαρετά και κουραστικά επαναλαμβάνει ο δημοσιοκάφρος-παπαγαλάκι κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Χθες απλώς συνέβη αυτό που πολύ καιρό ψιθυρίζεται. Χθες αντάμωσαν κόμπλεξ, μίση, σύνδρομα και συμπεριφορές "πρωτοπορίας".

Και μέσα, στο νομοθετικό μαντρί, μας έψαλλαν έναν ακόμη επικήδειο. Με τις υγείες μας...

Στον πλανήτη μπαλαλάικα αυτό το λένε αυτογκόλ. Όχι ότι θα γλιτώναμε την ήττα. Αλλά είναι άλλη μια αδιάσειστη απόδειξη ότι ο εχθρός γνωρίζει κι άλλα μονοπάτια, ενώ εμείς γουστάρουμε μόνο αυτό τον τιμημένο γολγοθά και την ντετερμινιστική του αυτοτιμωρία.

Κι οργή θέριεψε κι' άλλο. Κι η θλίψη προστέθηκε σε βεβαρημένο ιστορικό. Κι ένας νεκρός στην αγκαλιά, (αδύνατον να τον αναστήσεις ή να τον φορτωθείς). Και μέσα σου πνίγεσαι και θέλεις κάπου να τα πεις. Και όλοι ακούνε αυτό που θέλουν. Και όλα μοιάζουν ακόμα πιο μπερδεμένα.

Τέσσερις και ένας λόγος για να ξανακατέβω (όσο κι αν έχω σιχαθεί):

1) Το ΚΚΕ το έκανε για άλλη μια φορά. Ο Άδωνις ο μικροαστός το εξήρε για την ασφάλεια που παρείχε στον βουλευτή που ήθελε βρε αδερφέ να ψηφίσει ένα αθώο νομοσχεδιάκι για το μέλλον του τόπου. Όταν τους είδα στραμμένους προς τον κόσμο και όχι προς την βουλή έψαξα να βρω τον Μπουνουέλ στημμένο πίσω από μια κάμερα. Παπάρια. Σταλινική πραγματικότητα. Το ΚΚΕ διάλεξε ΧΘΕΣ - και όχι μια τυχαία μέρα - να μας δείξει πόσο πρωτοπόρο είναι. ΚΝΑΤ revived. Και φυσικά οι κρανο-ροπαλοφόροι στρατοί περιφρούρησης δεν είναι κουκουλοφόροι στα μάτια της κοινής γνώμης.

2) Ο Τσίριζα αγναντεύει το πέλαγος. Ένας αριστερός μετρούσε τ' άστρα. Πίσω από το ΚΚΕ, με μοναδικό σκοπό να απαθανατιστεί η μπάτσικη δράση των Κνιτών. Ο Φρόυντ θα σήκωνε ψηλά τα χέρια. Εγώ είμαι πιο πρωτοπόρος, όχι εγώ είμαι πιο πρωτοπόρος, όχιιιιι εγώ είμαι.

3) Οι κουκουλοφόροι. Ξεκάθαρα πρόκειται για μια επιτυχημένη εννοιολόγηση των Μέσων μαζικής εξημέρωσης. Δηλαδή ποια είναι αυτά τα παιδιά? Μπορεί να είναι παρακρατικοί? Ναι. Μπορεί να είναι χουλιγκάνοι? Ναι. Μπορεί να είναι φασιστοειδή? Ναι. Αλλά μερικές φορές μπορεί να είναι και οργισμένοι πολίτες που εκφράζουν την οργή τους (και καλά κάνουν). Η λογική της σύγκρουσης δεν είναι κατακριτέα όταν είναι μαζική, λαϊκή και δεν αποφέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Πόσο όμως απέχει αυτό όταν την πέφτεις στεγνά σε κόσμο (όποιο κόσμο και με όποια περιφρούρηση)? Δηλαδή ωραία τους δείραμε, αλλά τι άλλαξε? α) Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε, β) η συγκέντρωση διαλύθηκε, γ) κόσμος (που ίσως το άξιζε) τραυματίστηκε, δ) η τηλεδημοκρατία έστησε πιο εύκολα το παζάρι της και ε) άντε να εξηγήσεις μέσα σου και έξω σου τι συνέβη. Με απλά λόγια. Αν δεν είσαι βαλτός, είσαι μαλάκας.

4) Η τηλεδημοκρατία. Άμεση σύνδεση του θανάτου με τα επεισόδια. Υπεράσπιση του ΚΚΕ για την ΚΝΑΤικη στάση του. Έξαλλη καταδίκη των κουκουλοφόρων που είναι οι δυνάστες του λαού και υπαίτιοι για όλα τα δεινά του κόσμου. Αντεγκλίσεις, παρασκήνιο, γραβάτες, κοστούμια, σάλια, και άλλα λοιπά σάπια και σιχαμερά. Ουφ.

5) Για τον εργάτη- οικοδόμο, συνδικαλιστή που προστέθηκε στην λίστα των θυμάτων του αγώνα. Ναι, το (κατάπτυστο κατά τα άλλα) ΚΚΕ είχε ένα ακόμα θύμα. Απ' ότι δε φαίνεται με ενδείξεις επηρεασμού της κατάστασής τους από τα χημικά. Για αυτόν και όλους τους άλλους θα είμαι εκεί και στην επόμενη γενική απεργία. Μπας και ποτέ γελάσει το χειλάκι μας.

Δε Τρι οφ Λάιφ

2011-08-30T11:42:00.000+03:00

---

--Φαμίλια--

------Φίλοι------

---------نكاح-----

--Μπίδης Τζούνιορ--

---------Ταινίες-------

---------Τσούρου---------

-------Μπάτσοι φλαμπέ-------

--------------Εκδρομές--------

---------降り込める---------

---------------------------Βιβλία

Μουσική---------------------------

Πανεπιστήμιο-------------------------

--------------------Χιόνα--------------

----------------Γουνόμπαλες----------

-----------------------------Πανιώνιος--

---------------Καλοκαίρι------------------

------------------Μπάλα--------------------

--------------------Θάλασσα--------------------

Αλκοόλ--------------------------------------

---------------------Ποδήλατο------------------

----------------------------------------------βόλτες---

-----------------Sotis, Miraraki, Andreas---------------

---------------------------Cult me up------------------------------

----------------------------Κα Γεωργία-------------------------------

====

Αυτό το καλοκαίρι ήρθες και άλλαξες την πυραμίδα μου. Γι’ αυτό και είσαι το καλύτερο πραγματάκι να ούμε.

Κι η πλατεία είναι γεμάτη

2011-06-02T22:17:00.003+03:00

Το να αγανακτείς είναι μια πρότερη αρετή. Το να κάνεις την αγανάκτηση σου δράση είναι μια δεύτερη. Και έτσι ίσως αρχίζουμε να μετράμε εκατοντάδες. Σαν την πρώτη ματιά των συγκεντρωμένων που στις 6 της προηγούμενης Τετάρτης ήταν στο Σύνταγμα. Και από εκατοντάδες έγιναν χιλιάδες και από χιλιάδες ποιος ξέρει.

Ήρθε ο καιρός να διχαστώ (ολοκληρωτικά) και στο επίπεδο του social unrest (αυτός ο φοβερός όρος τη CIA). Δηλαδή, ξαφνικά σε ένα ανύποπτο διαδικτυακό σερφάρισμα ανακαλύπτω ότι η Μαδρίτη έχει κατακλυστεί από αγανακτισμένους πολίτες με ειρηνικές διαθέσεις και όραμα την πραγματική δημοκρατία. Δηλαδή; Τι θα πει πραγματική δημοκρατία; Η πρώτη ένσταση. Αλλά εντάξει νοιώθω καιρό τώρα πολιτικά εξέζητημένος και απαιτητικός.

Οι indignados εξαπλώνονται στην ισπανική επαρχία σαν ιός. Το κίνημα πληθαίνει και η παλέτα της αγανάκτησης κερδίζει και άλλα χρώματα. Μια μέρα στην puerta del sol, ήτοι την κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, υψώνουν ένα πανό και μας την λένε με νόημα. «Κάντε ησυχία για να μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες». Και η συνέχεια mediaka γνωστή. ‘Η ως περήφανος λαός θιγήκαμε, ή είπαμε να ξυπνήσουμε. Και έτσι οι αγανακτισμένοι κατέλαβαν την πλατεία Συντάγματος. Την περασμένη Τετάρτη έγινε η αρχή και η απήχηση ήταν όντως σημαντική.

Day by day το δικό μου indignado journal:

Τετάρτη 25/5

Ήμουν στο Σύνταγμα από τις 6 περισσότερο από περιέργεια, αρνητικά προκατειλλημένος (τι περίεργο), γεμάτος αμφιβολίες και ερωτηματικά για ανθρώπους που δεν είχα ξαναδεί στο δρόμο. Σύγκρινα καταστάσεις με τις γενικές απεργίες και νομίζω πως το μάτι μου έψαχνε για όσους έστω και φαινομενικά θα με απογοήτευαν. Ήθελα εξ’ αρχής να το καταδικάσω. Πράγμα εύκολο. Αν εστίαζες στα συνθήματα, τις αντιδράσεις του κόσμου και το ιδεολογικό ψηφιδωτό που είχε στηθεί πέριξ της πλατείας κατέληγες άνετα σε ένα συμπέρασμα αποδόμησης. Έφυγα αργά χωρίς να έχω καταλάβει αν κερδίσαμε ξανά το Euro, ή αν εξεγερθήκαμε. Αυτό άφησα τον εαυτό μου να καταλάβει.

Πέμπτη 26/5

Η ίδια ανομοιογενής στα μάτια μου κοινωνική σύνθεση. Ένα ετερόκλητο πράγμα. Δεξιοί, αριστεροί, φασίστες, νέοι, νέες, άνεργοι, συνταξιούχοι, ποδηλάτες, θαμώνες Κολωνακίου, Facebookάκια. Μπαξές αρχικά ακατανόητος αλλά συνθετικά ενδεχομένως ενδιαφέρον. Το σύστημα συνομώτησε με μια τρομακτική Μαγιάτικη μπόρα. Η παραμονή του κόσμου σην πλατεία ήταν ένα πρώτο «ήρθαμε για να μείνουμε». Το βράδυ μετά την αποχώρηση των πολλών η κατάσταση έδειξε τα πρώτα σημάδια ελπίδας (στα δικά μου τα μάτια). Τότε μιλώντας με ένα φίλο φωτογράφο είδα κόσμο στην πλατεία κάτω από μουσαμάδες και λινάτσες, κάτω από νάυλον που κρατούσε σαν να ήθελε να κρυφτεί κάτω από τη μύτη όσων μας έφεραν σήμερα μέχρι εδώ και να συζητάει τα όσα τόσο καιρό μας τρώνε. Και εγένετο γενική λαϊκή συνέλευση.

Παρασκευή 27/5

Πήγα την ώρα της γενικής συνέλευσης έχοντας όμως δει πολύ τηλεόραση. Τα ιδιωτικά κανάλια έχουν αρχίσει δειλά δειλά να το καλύπτουν είτε γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς είτε γιατί θέλουν να το καπηλευτούν είτε γιατί θέλουν να το γαμήσουν. Βασικά ένας συνδυασμός των 3. Η συνέλευση είχε κόσμο. Η πλατεία είχε αρχίσει να αποκτάει μορφή. Αυτό που στα μάτια ενός δυτικού της τάξης και της ασφάλειας δείχνει να είναι ένα κακόγουστο τσαντίρι ρέμπελων, εμένα μου φαίνεται σαν μια ελευθεριακή πνευματική παρτούζα. Η πλατεία δείχνει να περνάει στα χέρια μας. Και ποιοι είμαστε εμείς. Ξέρω γω; Μάλλον όλοι. Αυτό αρχίζω να επιννοώ για τους αγανακτισμένους σε μια προσπάθεια να κρύψω τα όσα δεν μ’ αρέσουν. Δηλαδή αυτό που νοιώθω είναι ότι το χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η ποικιλομορφία και η μαζικότητα. Ακριβώς δηλαδή ότι η αριστερά δείχνει να έχει ξεχάσει (ιδιαίτερα) από την μεταπολίτευση.

Σάββατο 28/5

«Δεν ψάχνουμε τι μας χωρίζει αλλά βρίσκουμε τι μας ενώνει». Κλέβω, γιατί το σύνθημα είναι χρονικά μεταγενέστερο του Σαββάτου καθότι ειπώθηκε στο ψήφισμα της Θεσσαλονίκης την Τετάρτη. Αυτό όμως ακριβώς έννοιωσα ακόμη περισσότερο το Σάββατο. Η πλατεία πλήθαινε και οι εθελοντές γραφόντουσαν σε ομάδες δράσεις. Συμμετοχική αλλαγή. Αλλαγή; Προσπάθεια ίσως. Αλλά σίγουρα συμμετοχική. Για πρώτη φορά έβαλα τα όρια μου των διαφορετικών κόσμων των αγανακτισμένων. Χωρίς όμως να διατείθεμαι άσχημα για την ύπαρξη όλων αυτών στην πλατεία. Στο ύψος της Μεγάλης Βρετάνιας, μπροστά από την έξοδο του μετρό βρίσκονται οι πιο εθνικιστές – φασίστες – ΑΔ. Ελληνικές σημαίες (βυζαντινές την Τετάρτη) και συνθήματα εθνοπερήφανα. Αυτή την φράξια την ονόμασα «ο κόσμος των ταυτοτήτων», της γνωστής γελοιότητας του Μακαβριοτάτου Ιερόδουλου Θεός ουχί σχωρέστον.

Δίπλα τους είναι οι πιο τρέντυ εθνο-δεξιοί. Λίγο ΝΔ, λίγο πρώην ΝΔ, λίγο ΠΑΣΟΚ και πρώην ΠΑΣΟΚ και λίγο ΛΑΟΣ και γενικότερα electoral volatility. Κάπως έτσι τους έχω μυρίσει. Και επειδή η παρουσία τους στον χώρο διανθίζεται από τις ιλουστρασιόν μούτζες και τα γηπεδικά συνθήματα για την πούτσα του τσολιά, τον χοντρό Πάγκαλο και το κακό ΔΝΤ τους έχω ονομάσει «Euro 2004». Τουλάχιστον από την πρώτη φορά που βρέθηκα ανάμεσά τους αυτό αισθάνθηκα. Ιδιαίτερα κιόλας λόγω της επαφής με τον πλανήτη μπαλαλάικα.

Και μετά μένει το «οι της πλατείας». Οι πιο underground. Εκεί όπου το επιχείρημα αρχίζει να γίνεται (πιο) πολιτικό. Εκεί όπου η λέξη ζύμωση έχει εγκατασταθεί για τα καλά. Αυτο τουλάχιστον το Σάββατο.

Κυριακή 29/5 και Δευτέρα 30/5

Βασικά δεν έχω να πω τίποτα, καθότι είναι οι μόνες μέρες απουσίας μου από τους αγανακτισμένους. Από έναν μακρινό καθοδικό σωλήνα της Εύβοιας είδα το μεγαλείο της Κυριακής. Οι μπάτσοι λένε 45.000, το Mega 100.000, οι πιο αισιόδοξοι 300.000, αλλά εγώ μπροστά στον τηλεοπτικό μου δέκτη και χωρίς καμία ικανότητα αριθμητικής εκτίμησης είδα ότι ένα βήμα να έκαναν όλοι οι παραβρισκόμενοι μαζί η Βουλή θα γινόταν χαλκομανία. Και αυτό μου έφτανε. Ακούγοντας τους χεσμένους δημοσιοκάφρους των κεντρικών δελτίων ειδήσεων να περιγράφουν ότι οι Αθηναίοι είναι στους δρόμους. Οι Αθηναίοι όλοι σίγουρα όχι. Αλλά δεν μπορώ να μην το δω ως μία (μεγάλη) αρχή.

Τρίτη 31/5 και Τετάρτη 1/6

Μάλλον προστατεύτηκα με την απουσία μου την Κυριακή γιατί βρήκα κόσμο ενθουσιασμένο. Ένεκα του πλήθους υποθέτω. Την Τρίτη παρατήρησα ότι έβλεπα πολλά πρόσωπα χαμογελαστά. Κόσμος που συνέχιζε να συμμετέχει. Κόσμος που ενθουσιάστηκε συνειδητοποιώντας την δύναμη της μαζικότητας. Θεώρησα τον εαυτό μου τυχερό μόνο και μόνο επειδή ήμουν σε θέση να οσφρηστεί αυτή την αλλαγή. Η Κυριακή (ή και η Δευτέρα) ήταν τελικά σημαντική. Κατοχύρωσε σε όλους σαν σφραγίδα ότι ήρθαμε για να μείνουμε. Ότι έχουμε ελπίδες. Ότι είμαστε πολλοί. Ότι μπορεί και να μην χάσουμε.

Στην συνέλευση διέκρινα μια ένταση. Τα πρώτα βέλη προς την γραμματειακή υποστήριξη περί καπελωμάτων. Νομίζω πως διάφοροι αριστεροί, κομμουνιστές, νεολαίοι, οργανωμένοι παρενέβηκαν ενεργά ζητώντας πολιτικοποίηση, κατεύθυνση του εγχειρήματος, άδειασμα των εθνο-φασιστών, των ρατσιστών, των σεξιστών, των απολιτίκ. Μια χαρά όλα αυτά. Αλλά αν έχουν σε όλα αυτά δίκηο τότε γιατί η αριστερά και τα δικά της κομματικά μορφώματα τα έχουν κάνει τόσο μπουρδέλο; Αν τους ακούσουμε σε όλα πάλι, μήπως αυτό το νέο, το καινούργιο θα ξεφτίσει ως κάτι ξαναακουσμένο και αυτιστικό; Η πρώτη φορά σίγουρα δεν θα’ ναι. Η ελληνική αριστερά έχει κάνει PhD στο να πετάει το πέναλτι μέτρα άουτ. Και αυτή την φορά μπορεί να στήνονται πολλές μπάλες στο πέναλτι (γαμώ την μπάλα μου γαμώ, αλλά τι να κάνω). Κουράστηκα να κρύβομαι πίσω από την αλάνθαστη θεωρία και το εγχειρίδιο επαναστατικής μετεξέλιξης της κοινωνίας που σε κάθε σταυροδρόμι και ευκαιρία παίρνει επιεικώς τα αρχίδια μου. Αυτή την φορά ίσως πρέπει να πάμε με την μάζα που βρίσκεται ανάμεσά μας. Αυτή τη φορά διαφαίνεται και μια εναλλακτική διέξοδος. Μακριά από πράγματα και συμπεριφορές πεπατημμένες και αποτυχημένες. Έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται.

Πέμπτη 2/6:

Και τι περιμένω; Να συνεχίσω να βλέπω χαρούμενους ανθρώπους. Φίλους μου που είχα να τους δω χρόνια και δεν περίμενα ποτέ να τους δω στο κέντρο της πόλης ζητώντας κάτι. Και τι είναι αυτό το κάτι; Δεν ξέρω και μ’ αρέσει. Γιατί είναι ακόμα νωρίς και το συζητάμε. Θα το βρούμε; Δεν ξέρω, αλλά αυτό δεν μπορεί να με αποτρέψει από το να συμμετέχω. Από το να ελπίζω. Θα μ’ αρέσει; Ούτε αυτό μπορώ να το απαντήσω αλλά ξέρω ότι μ’ αρέσει η διαδικασία. Στην συνέλευση σε κάποια στιγμή έντασης για ηλίθιους και χαζούς (κατά την γνώμη μου) πολιτικούς και καλά λόγους (αοριστολογίες και γενικότητες ακαδημαϊκού περιεχομένου) ήθελα να τρέξω στο μικρόφωνο και να φωνάξω. «Ρε μαλάκες είμαστε 3.000 άτομα και κάνουμε ΓΕΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ στην πλατεία Συντάγματος»! Αυτό και μόνο δεν σας φτάνει! Αυτό και μόνο δεν θα πρέπει να υπερασπιστούμε! Και ναι αν διαφωνούμε πρέπει να το δουλέψουμε. Αλλά είναι τόσο πολλά αυτά για τα οποία συμφωνούμε. Γιατί να μην κοιτάμε μόνο αυτά.... Hasta luego. Φοβάμαι να πω Venceremos. Θα πω όμως Intentamos και νοιώθω ότι αυτό μπορεί και να είναι καλύτερο.

Clásico και όχι κατσαπλιάτσικο

2011-05-16T17:20:00.000+03:00

Στον πλανήτη μπαλαλάικα αναπτύσσεται δεόντως (και) η τέχνη της συγγραφής εκ του ασφαλούς. Όπερ σημαίνει πως στην προκειμένη ο γράφων ανταποκριτής-συντάκτης περίμενε υπομονετικά να τελειώσει η μπουγάδα των 4 'clásico' για να βγει και η ετυμηγορία - σχολιασμός.

Προφανώς και κανείς δεν μπορεί να είναι σε θέση να διαχωρίσει το αντικειμενικό από το υποκειμενικό. Η όποια φαινομενικά εύκολη αυτή διάκριση είναι ακόμα μια καινοφανή, μεταμοντέρνα αηδία του σύγχρονου ανθρώπου που προσπαθεί να κατασκευάσει την εξουσιαστική δομή της πειθούς. Θέλω να πω, πως αυτό που πιστεύω δεν έχει καμία αξία αν δεν συνοδεύεται από την ακόρεστη δίψα μου να σας πείσω (Kropotkin). Επομένως, κλειδώνω στο συρτάρι μου κάθε ψήγμα αντικειμενικότητας και αραδιάζω όλα όσα κάνουν το ψυχάκι μου να σπαρταράει. Αααα και (αυτή τη φορά) λέω και θέλω να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο.

Είχα από καιρό σχεδιάσει ένα κειμενάκι για αυτά τα 4 el clásico. Δηλαδή τα 4 παιχνίδια Μπαρτσελόνα - Ρεάλ που έλαβαν χώρα μέσα σε 18 μέρες. Και είχα αποφασίσει να προβώ στην εν λόγω πράξη ακόμα και αν η συνολική σούμα των παιχνιδιών πλήγωνε τον αγιάτρευτό μου έρωτα για την καταλανική υπερομάδα.

Εντάξει, μεταξύ μας τώρα αυτό που συνέβη δεν ήταν και η ονείρωξη του οπαδού της Μπαρστελόνα. Τουλάχιστον όχι φαινομενικά και όχι μέσα από την φωτογραφία της στατιστικής. 1 νίκη της Ρεάλ (και κούπα), 2 ισοπαλίες και 1 νίκη της Μπάρτσα. Η στεγνή πτυχή που αρέσει σε κάθε αριθμολάγνο. Όμως πίσω από αυτή την μονοδιάστατη αριθμητική διάσταση κρύβεται μία ακόμα νίκη του πραγματικού ποδοσφαίρου ως άθλημα που συνεπαίρνει και θέλγει. Αυτό τουλάχιστον είδαν, ή θέλησαν να δουν τα δικά μου ματάκια.

Θέλω λοιπόν να αραδιάσω σκόρπιες σκέψεις μέσα από bullet point (αν έχεις δουλέψει σε εταιρεία ιδιωτικού τομέα καταλαβαίνεις) για αυτά τα ντόρτια μονομαχιών Μπάρτσα - Ρεάλ. Παίρνω φόρα και ξεκινάω. Και είπαμε. Ό,τι θέλω να θυμάμαι, ό,τι γουστάρω, ή τέλος πάντων ό,τι μου έμεινε από αυτή την φορθνταϊμένσιοναλ ποδοσφαιρική τιτανομαχία.

1) Το ποδόσφαιρο νίκησε το καράτε. Απλά και αδιαμφισβήτητα οι Καταλανοί ήταν οι μόνοι που προσέγγισαν τα παιχνίδια με διάθεση να κυλήσει το τόπι στο χορτάρι και να μας τρέξουν τα σάλια. Γιατί; Πολλοί λένε γιατί είναι η καλύτερη ομάδα. Συμφωνώ και επαυξάνω. Είναι η καλύτερη ομάδα που έχουμε δει. Αυτό όμως δεν ευλογεί επ' ουδενί τα κλοτσομπουνίδια των άμπαλων του Γουρίνιο. Αν θα έπρεπε κανείς να διαμαρτύρεται για τις αποβολές, μάλλον αυτή θα έπρεπε να είναι η Μπαρτσελόνα και η λογική ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, εκτός από ναζιστική είναι και τρομακτικά γελοία όταν αναφερόμαστε σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.

2) O Μουρίνιο είναι ο πιο σιχαμένος. Ο Μουρίνιο είναι ο πιο σιχαμένος. Δεν είναι από λάθος γραμμένο δις. Αυτή τη φορά το απέδειξε εμφατικά. Ο άνθρωπος είναι πραγματικά η επιτομή του ναρκισσισμού με μυρωδιά επαρχίας. Νεποτισμός, λαμέ σακάκι, σπορ αυτοκίνητο και υφάκι γαλαζοαίματου κόπρου. Λένε όμως οι ειδικοί του ποδοσφαίρου ότι ο χαρακτήρας του δεν έχει και τόσο σημασία μιας και οι ομάδες του παίζουν ποδόσφαιρο. Θυμάστε άραγε καμία ομάδα του να μας έχει βγάλει τα μάτια από την μπάλα της; Negative! Και με την λογική του και καλά trophy collector (με την Τσέλσι απέτυχε με το κορυφαίο υλικό, τα κατάφερε με την Ίντερ και του έκατσε η κέντα της Πόρτο) συνεχίζει να προπονεί φτιάχνοντας ομάδες του Ράγκμπι. Επέλεξε να αντιμετωπίσει την Μπάρτσα κλοτσώντας στο ψαχνό, στηριζόμενος στην φανέλα της Ρεάλ και την συνεπαγόμενη ανοχή των διαιτητών στο βασιλικό ξύλο. Απόδειξη; Ιγκουαΐν, Κακά, Μπενζεμά στον πάγκο στα περισσότερα παιχνίδια και Πέπε σε ρόλο επιθετικού χαφ, ενώ έφτασε ακόμα και στο σημείο να κατεβάσει την ομάδα του (κυπελλούχο και γηπεδούχο) χωρίς ούτε ένα επιθετικό (βλέπε 3ο παιχνίδι). Οι δηλώσεις του δε είναι η απόδειξη του άκρατου κομπλεξισμού του. Γκρίνια, διαιτησία, γκριμάτσες, πούλημα των παικτών του όταν κάτι από το πλάνο του στραβώνει, σνομπισμός απέναντι σε όποια ερώτηση επικαλείται την δική του ποδοσφαιρική λογική. Βασιλικός θρόνος στο πάνθεων των Νταλαροειδών. Και εις ανώτερα. Το μόνο που μοιάζει να είναι ταιριαστό είναι η θέση του στον πάγκο της Ρεάλ. Ομάδα γάντι για τέτοια περσόνα.

4) Αυτό το παιδί που λέγεται Μέσσι. Ο Νταλάρας δήλωσε ότι απέναντί του ο Μέσσι βραχυκυκλώνει. Τρομάρα του! Ο Λέο τα έκανε όλα. Στο 1ο παιχνίδι (τελείως ρελαντί κατάσταση για την Μπάρτσα) σκοράρει το πρώτο του εναντίον ομάδων του Νέρωνα. Στο 2ο κάνει την κάθετη της χρονιάς στο οφσάιντ (χιλιοστών) γκολ του Πέδρου και μαζεύει ανελέητο ξύλο από Πέπε, Αρμπελόα, Ράμος, Αλόνσο και όποιον άλλο είχε την ατυχή συγκυρία να τον μαρκάρει. Στο 3ο ματς ξεμπουκώνει για τα καλά. Το 0-1 δείχνει απλό και το 0-2, μέσα στο Μπερναμπέου, είναι το γκολ του φετινού Τσου - Λου. Αλπικό σλάλομ με την μπάλα στα πόδια αφήνοντας πίσω του δυστυχισμένα πριγκιπόπουλα που στην συγκεκριμένη φάση δεν πρόλαβαν ούτε καν να τον χτυπήσουν. Στο τελευταίο ματς, γαρ το πλέον ρελαντί για την Μπάρτσα, προσφέρει ένα δεκάλεπτο που κρύβει την μπάλα από το σύμπαν και σταματάει στον μόνο μεγάλο αυτή της Ρεάλ, τον Ίκερ Κασίγιας. Κοντολογίς, είδαμε 4 παραστάσεις, και σε όσους ισχυρίζονται ότι ο Μέσσι έπαιξε μόνο όταν η Ρεάλ ήταν στο γήπεδο με 10, η απάντηση του πλανήτης είναι ότι ο Μέσσι έπαιξε όσο παιζόταν μπάλα ή όσο το ξύλο σφυριζόταν. Αν ο νταλάρας ή ο κάθε οπαδός της Ρεάλ μας λέει ότι είναι ο καλύτερος ας βρει έναν ποδοσφαιρικό (και μόνο) τρόπο να τον σταματήσει. Αλλιώς δεν αμφιβάλω ότι ο Μάικ Τάισον είναι σε θέση να 'σταματήσει' τον Μέσσι (με μοναδική προϋπόθεση να τον προλάβει).

5) Είδε κανείς τον Κριστιάνο Ρονάλντο; Ναι τον είδαμε στον τελικό κυπέλλου. Κάνει 2-3 εκπληκτικά σπριντ, δύο πάσες πάρε βάλε και βάζει και το γκολ με κεφαλιά τύπου πατάω στην γη σαν το σούπερμαν. Αυτά όμως είναι όλη η σούμα και από τα 4 κλάσικο. Συμπέρασμα; Σε κάνα χρόνο (όταν και αν) στο επόμενο σημαντικό ματς της ομάδας του, ίσως να ξαναεμφανιστεί. Μέχρι τότε κανένα φιγουρίνι με την Αλμερία και κανένα πρωτοσέλιδο στο Hallo.

6) Το ακυρωθέν γκολ του Ιγκουαΐν. Κανείς δεν λέει ότι δεν ήταν λάθος σφύριγμα. Κανείς δεν λέει ότι ο Ματσεράνο βούταγε γενικά περισσότερο από το επιτρεπτό. Είναι όμως άραγε αυτό το σφύριγμα ο λόγος αποκλεισμού της Βασίλισσας; Εννοείται πως όχι! Ακούω κάτι Ελληνάκια φωστήρες, απ΄αυτούς που αρέσκονται να πλάθουν τις μικροαστικές θεωρίες συνωμοσίας τους ότι αυτό το 0-1 με το άλλο ακυρωθέν του Ντι Μαρία μας έκανε 0-2 και ότι μετά τα προσγειωνόταν ο Δίας με το ελικόπτερό του και με ανάποδο ψαλίδι θα έγραφε το 0-3 για τον αποκλεισμό της Μπάρτσα. Γελοία πράματα. Ο Λιακόπουλοι των ποδοσφαιρικών Ελ και Νεφελίμ που βλέπουν αυτή την κατάφωρη εύνοια της Μπάρτσα μάλλον έχουν την αρρώστια να μην μπορούν να σηκώσουν το διαστημικό ποδόσφαιρο αυτής της ομάδας. Όσο δε για τον έρωτα της Ουέφα με την Μπάρτσα, και την ανάγκη της πρώτης να είναι η δεύτερη στον τελικό έχω να σας προσφέρω ένα πιο λογικό σενάριο από τον διαιτητικό σφαγιασμό της Ρεάλ (ναι ας γελάσω, της Ρεάλ). Η συμπαθής Ουέφα κληρώνει την Μπάρτσα με την Σάλκε. Μπου χα χα χα χα.

7) Η ντόπα. Φαντάζομαι στην Μπάρτσα δεν έχει για πρωινό Carnation. Και επειδή Nike, adidas και υπόλοιπα συναφή κοράκια είναι πίσω και από τον μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θίασο της ιστορίας, δηλαδή την αυτή την Μπαρτσελόνα είναι πολύ πιθανό έως και βέβαιο ότι οι αθλητές της ντοπάρονται. Είναι χαζό να ρωτήσω αν είναι οι μόνοι. Προφανώς δεν είναι, αλλά αυτό δεν καθαγιάζει την γενικότερη κατάσταση. Σ' αυτό το σημείο σύντροφοι η κοτόσουπα αρχίζει και βράζει. Και εδώ το θέμα συζήτησης δεν είναι οι ομάδες και ο διαστημικός Ντάνι Άλβες (σούπερ αντικαταταστάσιμος) αλλά η φιλοσοφία πρόσληψης των αθλημάτων και του πρωταθλητισμού σαν την πηγή που παράγει (απ' το πουθενά) άφθονο πλούτο.

Και τώρα τελικός.

Η Εύα και η Ήρα

2011-04-13T20:31:00.000+03:00

Σε μια από εκείνες τις βόλτες στον λόφο της Οκτωνιάς, ανακαλύψαμε την ύπαρξη της Εύας και της Ήρας. Η ιστορία έχει ως εξής: Ανηφορίζεις και εμφανίζονται δύο κουτάβια περιχαρεί. Έχουν ήδη έρθει σε επαφή με την ευχάριστη πλευρά του ανθρώπου και δεν φοβούνται. Δεν θυμάμαι αν τα είδαμε από την μέσα, ή την έξω πλευρά του φράχτη του σπιτιού όπου τα φιλοξενούσε, θυμάμαι όμως ότι είχαν ήδη διεκδικήσει χωρίς αναστολές το δικαίωμά τους στην απόλυτη ελευθερία και την χλόη που τους χάιδευε καθώς ανακάλυπταν αυτά που σε μας φαίνονται ξεπερασμένα.

Φυσικά μας ακολούθησαν. Δεν ξέρω ακριβώς πως ένας σκύλος σου μεταδίδει τόσο εύκολα, τόσο αβίαστα, τόσο άμεσα, τόση αποδοχή και αγάπη. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος της πρωτοκαθεδρίας του ανάμεσα στα ζώα που περιστοιχίζουν το πιο δυστυχές και άμυαλο ζώο, τον άνθρωπο.

Εκδρομή με εκδρομή λέγαμε για αυτές. Τις περιμέναμε να εμφανιστούν, όταν μύριζαν από χιλιόμετρα συντροφιά, φαγητό και χάδι. Προσμονή για το γάβγισμα της χαράς, για την ουρά που πήγαινε πέρα δώθε και την υποταγή σε αυτόν που τόσο εύκολα και απλά μπορούσε να τους προσφέρει φαγητό.

Η αρχηγός (του ντουέτου τους) Ήρα και η πιο εκδηλωτική Εύα έβγαλαν έναν δύσκολο χειμώνα περιμένοντας τα αφεντικά τους και τους όποιους άλλους συνεπλέκονταν με το δικό τους φυσικό περιβάλλον κάποιο Σαββατοκύριακο. Εκεί, στον ωραίο λόφο της Οκτωνιάς. Οι προσπάθειες του αφεντικού τους να τις κρατήσει δέσμιες μέσα στην αυλή "του σπιτιού τους" (ηλίθια ανθρώπινη κτητικότητα) αποτύγχανε παταγωδώς. Πότε πήδαγαν τον φράκτη, πότε έσκαβαν κάτω από τα σύρματα (άλλη σπουδαία ανθρώπινη ανακάλυψη), οι δύο φίλες σάλπαραν για την δική τους ελευθερία. Ξάπλα στα χωράφια, κυνήγι με τον αέρα, γνωριμίες με άλλους κατοίκους της φύσης, ραχάτι, απόλαυση και ραστώνη. Πότε με βροχή, πότε με χιόνι, πότε χωρίς φαΐ, πότε με κανένα εκλεκτό μεζεδάκι.

Από Σαββατοκύριακο σε Σαββατοκύριακο θυμάμαι συζητάγαμε για το πόσο είχαν μεγαλώσει. Τσοπανόσκυλα γαρ, από κουτάβια είχαν γίνει μέσα σε 5 μήνες 40 περίπου κιλά και είχαν προδιαγραφές για πολλά περισσότερα. Εύρωστα σκυλιά. Πλάσματα της φύσης και όχι υβρίδια ανθρώπινων επινοήσεων και διασταυρώσεων με μυϊκό σύστημα γυμναστηρίου και εμφάνιση αψεγάδιαστη για να μπούμε στην μύτη του γείτονα. Παράλληλα, τα τσοπανόσκυλα είχαν αναπτύξει και τις δικές τους ιδιαίτερες προτιμήσεις ακούγοντας προσεκτικά τις επιταγές της φύσης τους.

Στο χωριό ψιθυριζόταν ότι την έπεσαν σε μια κότα (έγκλημα!). Μου ήρθαν οι πρώτες κακές σκέψεις, αλλά θεώρησα ότι είμαι υπερβολικός και ότι σκέφτομαι σαν άνθρωπος, σαν κακός δηλαδή άνθρωπος. Κάναμε μια νύξη στον ιδιοκτήτη τους να τις κρατάει όσο μπορεί μέσα, γιατί οι χωριάτες ίσως υπολογίζουν τις ζωές των ζώων κάπως διαφορετικά (δυστυχώς όχι και την δική τους). Η Εύα όμως και η Ήρα δεν πειθάρχησαν ποτέ.

Το προηγούμενο Σάββατο όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου ήταν το τελευταίο πράγμα που μπορούσα να σκεφτώ. Η Εύα και η Ήρα βρέθηκαν δηλητηριασμένες επειδή την έπεσαν σε ένα κοτόπουλο. Χωρίς βέβαια το αφεντικό της κότας, έχοντας και ο ίδιος όμορη φύση με το ζωντανό αυτό, να έχει πάει να ειδοποιήσει τον ιδιοκτήτη των σκυλιών. Να του έχει πει, ξέρεις κάτι έχω πρόβλημα. Αντί να φάω 5 αυγά αυτή την εβδομάδα θα φάω 3 γιατί τα ζωντανά σου κυνήγησαν και σκότωσαν (?) μια κότα μου. Σε παρακαλώ, κράτα τα μέσα και πλήρωσέ μου και τάδε ευρώ. Μπα... Η μαγκιά του βλάχου είναι άλλη. Παίρνει, κιμά, τον ποτίζει με στρυχνίνη και σκοτώνει. Γιατί του βλάχου του αρέσει να σκοτώνει. Είναι αυτοί που κυνηγάνε μέσα από το αυτοκίνητο περιμένοντας στην πηγή να έρθει το ζώο να πιει νερό (φοβεροί κυνηγοί!!!), που φωλιάζουν αλεπούδες, που σκοτώνουν όποιο γατί τύχει να περάσει απ' το δρόμο τους μαρσάροντας το άρμα της ανυπαρξίας τους.

Είμαι σίγουρος ότι δεν του πέρασε καν από το μυαλό για το μαρτυρικό θάνατο των δύο σκύλων. Ούτε ότι με αυτό που έκανε δεν θα αποζημιωθεί εν τέλει (το δικαιούται εξάλλου) και για την δική του σκοτωμένη (όπως ισχυρίζονται) κότα. Δεν του πέρασε από το μυαλό η δυστυχία που έφερε στον ιδιοκτήτη των σκύλων, στα δύο του παιδιά που ταξίδευαν με προσμονή μέχρι να συναντήσουν τα ζώα τους και σε όλους όσους έτυχε να έχουν γνωρίσει αγάπη από αυτά τα δύο υπέροχα πλάσματα. Όχι αυτά είναι σκέψεις που δεν συνάδουν με την πρακτικότητα των εύρωστων και σε αρμονία με την φύση χωριατών.

Η Εύα και η Ήρα ακολούθησαν μέχρι τέλους την δική τους φύση. Φυσικά, δεν ισχυρίζομαι ότι καλά έκαναν και σκότωσαν την κότα του οποιουδήποτε κατοίκου του χωριού. Αλλά για αυτό υπήρχε λύση, ακόμα και αν αυτή ήταν η καλύτερη περίφραξή τους (ίσως η συχνότητα ταΐσματος από την ηλεκτρονική ταΐστρα, αν και εγώ στην θέση τους θα προτιμούσα από Friskies μια κότα). Σίγουρα πάντως η μόνη λύση δεν ήταν αυτή που διαπράχθηκε. Αυτή που αντί της αγάπης που τα δύο σκυλιά εξέπεμπαν έχει γεμίσει τον ωραίο λόφο της Οκτωνιάς με μίσος. Με ένα εν δικαίο μίσος, για έναν πανηλίθιο δολοφόνο της φύσης.

Φυσικά στην Οκτωνιά, όπως και σε κάθε άλλη Οκτωνιά επικρατεί μια εκκωφαντική ομερτά. Όλοι ξέρουν, κανείς δεν λέει. Όλοι καταδικάζουν την πράξη, αλλά και όλοι καταλαβαίνουν, γιατί αν ήταν η δική μου η κότα; Και αν αύριο μεθαύριο η Εύα και η Ήρα τους έφερναν καμιά αρρώστια; Και αν την έπεφταν και σε αρνιά; Και αν κατασπάραζαν και το παιδάκι τους; Τους βλέπεις όλους εκεί να κοιτιούνται μεταξύ τους. Να πηγαίνουν ήσυχοι στην εκκλησία, να ανάβουν τα κεριά τους. Ένας πυρομανής, ένας κτηνοβάτης, ένας αιμομίκτης, ένας μέθυσος, φιλάνε το χέρι του παπά και εξαγνίζουν μέσα τους όλα αυτά που οι άλλοι ξέρουν και φυλάσσουν σαν ιερή συνθήκη. Δεν περιμένω λοιπόν να μάθω ποιος το έκανε, γιατί πολύ απλά αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα για την Εύα και την Ήρα. Ούτε προσδοκώ από την δολοφονία αυτή να κατανοήσω το θέατρο που έχει δέσει αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις, σε αυτό το συγκεκριμένο χωριό. Δεν διατείνομαι εξάλλου πως στην πόλη δεν έχει κουκλοθέατρο, ή πως μόνο οι χωριάτες δολοφονούν θρασύδειλα ζώα. Το "ζώον λόγον έχων" έχει εκπέσει παντού και η άνοιξη ήρθε να μας θυμίσει πως το βασίλειο μας στην γη έχει σαφή ημερομηνία λήξης.

Rioting brainstorming

2011-03-03T04:36:00.002+02:00

Δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε ο τόπος για μία ενδελεχή ανάλυση. Στην τελική, έχει γίνει τόσο πολύ 3dimensional το σκηνικό, ώστε δεν είμαι και βέβαιος αν μπορεί και να υπάρξει μία όποια κάποια ενδελεχή ανάλυση.

Αλλά το θέμα είναι ένα. Οι λαοί, (για την ώρα της Ισλαμικής Μέσης Ανατολής) έχουν εξεγερθεί. Όταν έπεφταν οι πρώτες πέτρες στην Τυνησία, στα μέσα Ιανουαρίου, η δυτικοευρωπαϊκή ομήγυρης του κεφαλαίου, προπαγάνδιζε μια γλώσσα Ισλαμοφοβίας. Με την βαθιά απόμακρη και αποκρουστικά αδιάφορη μεγαλομανία της, που αντιμετωπίζει αυτούς τους λαούς ως και γεννητικά υποδεέστερους έκανε ζάπινγκ θεωρώντας ότι αυτοί εκεί οι φτωχοί της Τυνησίας θα το βουλώσουν κάποια στιγμή. Και όμως αυτό που είχαν να πουν το άκουσαν (δυστυχώς για την ομήγυρη) όλοι όσοι βρίσκονται σε μια παρόμοια θέση. Έτσι, ξαφνικά. Ένας νέος αυτοπυρπολείται, καταλήγει από τα τραύματά του και ο 23χρονος μονάρχης Μπεν Αλί, εγκαταλείπει την χώρα, ρουφώντας τις τελευταίες σταγόνες πλούτου που μπορεί. Με την πλουτοκρατία να είναι ακόμα χαμένη στο ζάπινγκ.

Η Αίγυπτος φέρει μια βαριά ιστορία δουλοκρατίας. Υποτέλεια ενός πληθυσμού που επιβιώνει με μεροκάματο 2 δολαρίων την ημέρα σε μια σειρά από μεταμοντέρνους αποικιοκράτες που έχουν εντρυφήσει στον παρασιτικό πλουτισμό και την καλοπέραση με δούλους. Πάντοτε με τις ευλογίες των δυτικών και πολιτισμένων βαρβάρων. Θυμάμαι αμυδρά την πλατεία Ταχρίρ από ένα ταξίδι μου εκεί. Πλέον θα τη θυμάμαι και για την δυναμική της. Η Αίγυπτος, λοιπόν, δεν άργησε να ακούσει. Σκεφτόμουν αυτή την περιβόητη κομμουνιστική εικόνα του κοιμώμενου γίγαντα. Αν τελικά ο Αλλάχ είναι μεγάλος, ο λαός του είναι μεγαλύτερος. Και έτσι, ο διανοητικός του δυνάστης (ο Αλλάχ) μαζί με τους καθημερινούς του δυνάστες (Μουμπάρακ ας πούμε) μπορούν να τα μαζεύουν σιγά σιγά. Ξέρω ακούγεται αστείο, αλλά μια πλούσια χώρα 80 εκατομμυρίων ζωών (τις λιγόστεψε όσο μπορούσε ο στρατός του Μουμπάρακ) κατάφερε να διώξει των επί 3 δεκαετίες ηγέτη της και να διαπραγματευτεί ριζικές αλλαγές στο σύνταγμα. Για όσους δε βιαστούν να προδικάσουν μια αρνητική τροπή της επανάστασης, απλά επισημαίνω αυτό το "να αφήσουμε για μια φορά τους λαούς". Σαμπάχ ελ νουρ, λέω εγώ. Σημαίνει καλημέρα στον ήλιο.

Το πράγμα σοβάρεψε και οι επιπτώσεις στην τιμή του πετρελαίου (ενδεχομένως και οι επιπτώσεις των εντυπώσεων λαών που εξεγείρονται) έκαναν τα διαπλανητικά αφεντικά να ασχοληθούν με την περιοχή. Φυσικά, οι χιλιάδες νεκροί και οι δολοφονίες της εξουσίας ενάντια στους εξεγερμένους δεν ήταν σε καμία περίπτωση άξια προσοχής. Στην πολιτισμένη μας δύση τα δεκαδικά μετρούν λίγο περισσότερο από τις ανθρώπινες ζωές. Και μπαίνει μπροστά το πλάνο του τρόμου. Φήμες για "κακή" εξάπλωση των ταραχών (κάτι σαν την εξάπλωση της πανούκλας για τα αφεντικά) σε Λίβανο, Συρία, Ιορδανία, Ομάν, Υεμένη, Ιράν, πολύβουα δελτία ειδήσεων και ανταποκρίσεις με μόνο στόχο την διαστρέβλωση, την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα. Φόκους στους κακούς δικτάτορες ως πρόσωπα και όχι στα διακυβεύματα των εξεγέρσεων. Όχι στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ισότητα, στην ισονομία, στην δικαιοσύνη, την αταξικότητα. Αυτή εξάλλου είναι και η καυτή πατάτα που κρύβουμε κάτω από το μανδύα της δημοκ(π)ρασίας εδώ στη Δύση.

Η Λιβύη μπήκε στο χορό έχοντας εικόνες και δεδικασμένα. Η Βεγκάζι καταλήφθηκε σε 2 μέρες παρά την απίστευτη κυβερνητική βιαιότητα. Και ο "επαναστάτης" Καντάφι αντέδρασε λες και του σπάσανε τα λέγκο. Εγωμανία στο φουλ. Λουτρό αίματος με τα μαντρόσκυλα να καταδικάζουν τον άλλοτε φίλο τους (μην το πεις οι παλιοί μας φίλοι για πάντα φύγαν) και να ετοιμάζουν και τάχα μου τάχα μου επέμβαση για την διασφάλιση της τάξης. Δηλαδή του πετρελαίου. Μην περάσει και αυτό στους εξεγερμένους ή μην κάνει καμία τρέλα αυτός ο παλαβιάρης και καταστρέψει της πηγές πάνω στην πανωλεθρία που έρχεται πάνω του σαν Νέμεσις.

Άραγε προς τα που θα μεταναστεύσει αυτό το κύμα εξέγερσης των εξαθλιωμένων; Έχουν σκεφτεί το ενδεχόμενο της γενίκευσης του φαινομένου και εκτός Ισλαμικής Μέσης ανατολής; Διαφαίνεται μια ελπίδα στα λόγια μου, παρά τον πόνο μιας (ακόμη) μάχης που μπορεί να αποβεί χαμένη. Έχω την πολυτέλεια να γράφω από τον υπολογιστή μου και όχι το ρίσκο να είμαι σε ένα δρόμο της Βεγκάζης, του Καΐρου, ή της Τύνιδας. Αλλά ως πότε θα έχω αυτή την πολυτέλεια, ή μάλλον μήπως ακόμα και αυτή η πολυτέλεια είναι άλλη μια ακόμα υποτέλεια; Μήπως, πλέον δεν απέχουμε και πολύ από τις ταξικές κοινωνίες των βασιλιάδων - ηγετών της Αφρικής, ή τις δυτικές δημοκρατίες που η ευμάρεια έχει μετασχηματισθεί σε λίπος και αντικαταθλιπτικά μπροστά στην "ειρήνη" μιας φωσφορίζουσας οθόνης. Μήπως στην Ελλάδα του ΔΝΤ η "κοινωνική ειρήνη" είναι μια πιο εύθραυστη υπόθεση; Δεν ζητάω να γίνουμε πλατεία Ταχρίρ (αστειότητες μιας ελληνικής αριστεράς που δεν μπορεί ούτε καν να ακολουθήσει με συνέπεια). Ζητάω να αφουγκραστούμε αυτές τις πλατείες. Αυτά τα οδοφράγματα. Αυτές τις εξεγέρσεις. Ζητάω να θέσουμε τους εαυτούς μας δίπλα σε όσους επαναδιαπραγματεύονται το μέλλον τους με όρους ευνοϊκότερους. Χωρίς αποικιοκράτες (να δεις που και αυτό μας αφορά), αφεντικά, ηγέτες, τραπεζίτες, διπλωμάτες. Αυτό το μακριά από δω και όπου θέλει ας είναι δεν δουλεύει πια. Όλα είναι στη γειτονιά μας, και όλα είναι γειτονιά μας.

ΥΓ: Προσθέτω ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τις σχέσεις Qaddafi και LSE. Έτσι, γιατί scripta manent.

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/mar/01/dictators-britain-arms-trade-hypocrisy

http://www.bbc.co.uk/news/education-12608869

http://www.bbc.co.uk/news/education-12537155 (επαναπροσδιορισμός σχέσεων με την Λιβύη)

http://www.skai.gr/news/world/article/163993/skandalo-me-aroma-kadafi-sto-londino/

http://m.guardian.co.uk/commentisfree/2007/mar/09/comment.libya?cat=commentisfree&type=article

(Στο παλιό αυτό άρθρο του 2007 o Anthony Giddens μας λέει μεταξύ άλλων ότι ο Καντάφι μπορεί να μετατρέψει τη Λιβυή στη Νορβηγία της Β. Αφρικά. Η εθελοτυφλία πέφτει σύννεφο και αν δεν κάνω λάθος αυτό το άρθρο ήταν λίγο πριν ή μετά που ο Καντάφι έχωσε τα πετροδόλαρα στο ευαγές ίδρυμα του LSE).

http://www.petitiononline.com/LSEgadda/petition.html

(αίτηση να διαγραφεί ο Καντάφι ως απόφοιτος του LSE και να διακοπούν οι σχέσεις του παν/μιου με το καθεστώς).

http://euwelfarestates.blogspot.com/2011/02/lack-of-money-is-root-of-all-evil.html?spref=fb

(LSE και σχέσεις με χορηγήσεις - χρήματα. Ανάλυση από blog με αναφορά στην φράση ενός εκ των ιδρυτών του LSE, George Bernard Shaw, 'Lack of money is the root of all evil').

http://www.youtube.com/watch?v=Z47ymow04uc&feature=player_embedded

(βίντεο με υπότιτλους που τον εκθέτει ανεπανόρθωτα)

http://www.socialistworker.co.uk/art.php?id=24022

τυπική κατάληψη φοιτητών του LSE

(λογικά οργανωμένη από κάποιο αριστερό political student union)

Και φυσικά η ίδια η διατριβή του Καντάφι! (εξαιρετικής σημασίας, ιδιαίτερο σε επίπεδο βιβλιογραφίας, δηλαδή wikileaks, πολύ πριν από τα wikileaks).

http://motherjones.com/files/saif_dissertation_lse.pdf

Rioting brainstorming

2011-03-03T04:35:00.000+02:00

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/mar/01/dictators-britain-arms-trade-hypocrisy

http://www.bbc.co.uk/news/education-12608869

http://www.bbc.co.uk/news/education-12537155 (επαναπροσδιορισμός σχέσεων με την Λιβύη)

http://www.skai.gr/news/world/article/163993/skandalo-me-aroma-kadafi-sto-londino/

http://m.guardian.co.uk/commentisfree/2007/mar/09/comment.libya?cat=commentisfree&type=article

http://www.petitiononline.com/LSEgadda/petition.html

(αίτηση να διαγραφεί ο Καντάφι ως απόφοιτος του LSE και να διακοπούν οι σχέσεις του παν/μιου με το καθεστώς).

http://euwelfarestates.blogspot.com/2011/02/lack-of-money-is-root-of-all-evil.html?spref=fb

http://www.youtube.com/watch?v=Z47ymow04uc&feature=player_embedded

(βίντεο με υπότιτλους που τον εκθέτει ανεπανόρθωτα)

http://www.socialistworker.co.uk/art.php?id=24022

τυπική κατάληψη φοιτητών του LSE

(λογικά οργανωμένη από κάποιο αριστερό political student union)

http://motherjones.com/files/saif_dissertation_lse.pdf

Ρονάλντο (ο πραγματικός)

2011-02-16T14:28:00.001+02:00

Στον πλανήτη μπαλαλάικα υπάρχει ένας μόνο Ρονάλντο.

Είναι αλήθεια ότι το να γράψω ένα κειμενάκι για ένα από τα βασικότερα στελέχη των γκαλάκτικος, όντας ένθερμος υποστηρικτής των Μπλαουγκράνα είναι κάτι που απαιτεί αυταπάρνηση και παραδοχή μιας κρυστάλλινης αλήθειας. Ναι, ο χοντρός, ο πραγματικός Ρονάλντο, είναι ο μεγαλύτερος επιθετικός που έχουν δει τα ματάκια μας. Και ο τελευταίος μεγάλος Βραζιλιάνος (μαζί με τον Ρίμπο).

Θα είχε ίσως κάποιο νόημα να παραθέσω ένα boxάκι με την καριέρα του χοντρού, αλλά στον πλανήτη μπαλαλάικα ευτυχήσαμε όταν ο τελευταίος τεχνοκράτης κρεμάστηκε από τα άντερα του τελευταίου πινακάκια. Λόγια, κομπολόγια λοιπόν. Το φαινόμενο το πρωτοακούσαμε όταν με την φανέλα της Χόβεν σμπαράλιαζε κάθε Ολλανδική άμυνα με Ματάισεν, Όιγερ, Φραν ντε Μπέρ, Ντάνι Μπλιντ και άλλα λοιπή οικοδομικά υλικά. Οι αριθμοί (που δεν λένε ποτέ αλήθεια) λένε ότι σε 46 εμφανίσεις βρήκε 42 φορές πλεκτό. Πρώτο Ουάου.

Αυτό και μόνο σημαίνει αεροπλάνο για Ισπανία. Και αυτή την φορά οι στρατιώτες του Φράνκο δεν τον πήραν να υπογράψει στα Μαδροφλόκια (δυστυχώς πήγε μόνος του μετά). Μπαρτσελόνα και σε 37 παιχνίδια "τελείωσε" 34 φορές. Διόλου άσχημος συσχετισμός, για μια ομαδάρα του Ρόμπσον που κέρδισε τα πάντα πλην Τσου-λού. Παραθέτω, μόνο το γκολάκι στην Εξτρεμαδούρα και δεν σχολιάζω κάτι, γιατί απλά δεν μπορώ.

Η γραμμή Βαρκελώνη - Μιλάνο για τους πάντα άχρηστους της Ιντερνατσιονάλε δεν άρεσε σε κανέναν στον πλανήτη μπαλαλάικα. Εκεί το φαινόμενο εκτός από τον Μουσολινικό φασισμό γνώρισε και το νυστέρι του χειρουργείου μιας και στο ακμάζον Ιταλικό καμπιονάτο το βασίλειο των Μάσιμο Απολόνι και Αντόνιο Μπεναρίβο, η κλοτσιά εθεωρείτο μαγκιά. Άλλοι λένε ότι έφταιγαν τα εύθραυστα γόνατά του, αλλά στον πλανήτη μπαλαλάικα απλά πιστεύουμε ότι φταίει η Ιταλία. Too much quality και στην Μπερλουσκονική αλβανοραγκμπίλα δεν σηκώνει και πολύ τέχνη. Anyway, 68 ματσάκια με την Ίντερ, 49 τεμάχια = Πολεμική μηχανή, αλλά χωρίς μίτο.

Και έρχεται η περίοδος που δεν μας αρέσει ελέω Μπάρτσας, αλλά είναι η απόδειξη της μεγαλειότητας του χοντρού. Ρεάλ. Μετά από σφαγεία. Χωρίς ένα γόνατο και με τις πρώτες ενδείξεις συχνής επισκεψιμότητας σε βρώμικα και άλλα burgerοειδή ο ψωμωμένος Ρονάλντο βγάζει μάτια. Σε 129 εμφανίσεις παστελώνει 83 μπαλίδια, εννοιολογεί τον ορισμό "πλασέ" και δίνει απίστευτες ποδοσφαιρικές παραστάσεις. Ο γερό-Φέργκουσον και η United ακόμα θυμούνται εκείνο το βράδυ που τους απέκλεισε μόνος του. Κάποιοι λένε ότι ήταν σε πολύ μεγάλη ομάδα και όλοι έπαιζαν γι' αυτόν. Ισχύει, ή μπορεί και να ισχύει αλλά και ο χοντρός ήταν πολύ μεγάλος φορ. Τόσο που ανάγκασε τον Ζιζού να πει, "κάθε φορά που τον βρίσκω στην περιοχή, ξέρω τι θα γίνει". Και είχε δίκιο. Εγένετο γκολ.

Στα 10+ κιλά πάει μια βόλτα ξανά από το Μιλάνο, αυτή τη φορά για την lifestyle ομάδα του καναλάρχη. Είχε και την κατάλληλη ηλικία. 20 φορές έβαλε την φανέλα, 9 πανηγύρισε. Τίποτα το σπουδαίο. Το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Και οι ενδείξεις μιας άστατης και μη αθλητικής ζωής (βραζιλιάνικο χαρακτηριστικό) ζύγιζαν περισσότερο από το ταλέντο πλέον. Ο ακόμα ένας τραυματισμός του σε Ιταλικό έδαφος σήμαινε για πολλούς το τέλος. Αμ δε!

Στην Κορίνθιας είναι πλέον 20+ κιλά και βλέπεις πλέον ξεκάθαρα ότι το τυπάκι το 'χει λήξει. Ξύδια, ντρόγκια, γκόμενες (και τρανς) μιας αφάνα τύπου καρναβάλι, αλλά το τυπάκι συνεχίζει να της μιλάει. Υπάρχουν γκολ που θυμίζουν της ποιότητά του. Κάτι τελειώματα αστροφυσικά. Ναι, εντάξει στην Βραζιλιάνική λίγκα άλλα είναι ο Ρονάλντο. Και το 31 παιχνίδια 18 μπαλάκια είναι κάτι. Στην κατάστασή του δε, είναι πολλά. Υπήρχε δε και μια φήμη περί έλευσης του στον Ιστορικό που μας είχε απογειώσει. Το ενδεχόμενο να τον βλέπαμε στον Τέλη να τσακίζει μπριζολάκια και μετά να φοράει την κυανέρυθρη φανέλα μας είχε συνεπάρει. Διαλέξαμέ όμως άλλους χοντρούς.

Για να μη το κουράζω άλλο, τον τιμάμε. Πριν από λίγες μέρες μας αποχαιρέτησε και επίσημα και είναι άλλος ένας μεγάλος που θα μας λείψει. Πραγματικά δεν μπορούσε να παίξει άλλο. Να φανταστείτε δεν μπορούσε καν να παίξει στο φιλανθρωπικό φιλικό που αυτοδιοργάνωνε. Anyway, συνοψίζοντας. Άλλος ένας μεγάλος που αφήνει πίσω του συντρίμμια με κάτι συνεπίθετούς του μέτριους και λίγους.

Είσαι ο και λέγεσαι-μέρος δεύτερον

2011-02-10T14:31:00.002+02:00

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν Βέλγοι, μάλλον ούτε Γάλλοι.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ο Ρώσος κερδίζει το Ρόκυ.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν ανακαλύφθηκε η Αμερική.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν αθλήματα όπως η άρση βαρών.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα η Αθήνα έχει πεζοδρόμια, ελεύθερους χώρους, ελεύθερους ανθρώπους και φυλακισμένους πολιτικούς.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ο Σάραγκας είναι Αρχιστράτηγος.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα το πρωτάθλημα πηγαίνει στην Πλατεία.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα έχουμε κυβέρνηση με Μπέο Υπουργό Πολιτισμού.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα έχει "κάμει ξαστεριά".

Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι ποδοσφαιριστές περνούν από "καλλιστεία". Οι Κώλο-μπουτάδες απορρίπτονται.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ο αυθεντικός Ρονάλντο δεν χτύπησε αλλά ούτε και πάχυνε ποτέ.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ο Νταλάρας είναι πλανόδιος κιθαρωδός στην Ομόνοια.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα παίζουμε ακόμα FIFA 98.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα απαγορεύονται ατάκες "να είσαι ο εαυτός σου".

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχει Big Brother. Υπάρχουν όμως Πρόδρομος και Τσάκας.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει τηλεπαράθυρα ούτε Εισαγγελάτους.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα τα γήπεδα είναι χαλιά!

Στον πλανήτη μπαλαλάικα o Zinedin Zidane παίζει ακόμα.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα λέμε "bye" πριν κλείσουμε το τηλέφωνο.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν βιβλία με τίτλους "Τhe art of War", "Ηow to become a successful millionaire", "5 Tips to make your woman happy"

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δε σπουδάζουμε finance.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει Ευρωπαίους CEOs πολυεθνικών που παίζουν διαδικτυακό FIFA και το καλοκαίρι ασελγούν σε ανήλικα στην Ταϊλάνδη.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχει ο sport-fm.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα o μεγάλος Μέσι κάνει μόνο ντρίμπλες και λοιπές ανωμαλίες.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα είμαστε ευτυχισμένοι!

Είσαι ο και λέγεσαι;

2011-02-09T23:50:00.002+02:00

Έκθεση ιδεών και ιδεατών. Τίτλος: Ο Πλανήτης Μπαλαλάικα.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει κομπρεσέρ.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει Κούγιες.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει ούτε ιδιωτικό, ούτε δημόσιο τομέα.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει σέντερ μπακ.

Δεν έχει Τορογίδη, Σαλπιγίδη, και γενικά όλα τα ποδοσφαιρογίδια.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι καλοί παίκτες δεν τρέχουν μόνο. Αυτό το «ο τάδε έχει πνευμόνια» δεν έχει ουδεμία σχέση με την λατρεία μας. Αν θέλουν στον στίβο.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν κερδίζεις με πέναλτι.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ενίοτε ξεχνάς τι ομάδα είσαι.

Θυμάσαι όμως πάντα να λατρεύεις την μπάλα.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν γουστάρουμε παίκτες για διαφημίσεις μοντερνοειδών σοβράκων ή παίκτες που φωτογραφίζονται με λάγνο βλέμμα διανοητικά αποστεωμένου μοντέλου.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα υπάρχει γιορτάζεται η μέρα «Ζινεντίν Ζιντάν».
Στον πλανήτη μπαλαλάικα υπάρχει ο ποδοσφαιρικός όρος Πάβελ Νέντβεντ. Σημαίνει compact.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν αθλητικογράφοι. Πολλώ μάλλον χρηματιζόμενοι.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν τρώνε γύρο κοτόπουλο με σως σε ψωμάκι. Ούτε βέβαια σουβλάκι σε πίτα ολικής αλέσεως.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι άνθρωποι δεν ζουν διαβάζοντας πρωτοσέλιδα τύπου «πώρωση, αρρώστεια, ηδονή, πελάτες μου, γκαλάκτικος» και ότι άλλη μαλακία μπορεί να σκεφτεί ο προπαγανδιστάκος διευθυντής.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα η μπάλα μπαίνει πάντα στο πλεκτό. Ήτοι, κανένα ματς δεν μπορεί να λήξει 0-0.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει 7 λεπτά καθυστερήσεις άμα τύχει να χάνει κάποιος που κάνει πρωταθλητισμό.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει παιδικές αρρώστιες, φαρμακεία, καπότες και γιατρούς.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν κάνεις ποτέ εξετάσεις για τίποτα.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι βάζελοι δεν μπορούν να παίζουν ωραία μπάλα.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι γκόμενες δεν έχουν περίοδο.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν Γερμανοί ποδοσφαιριστές.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν product managers.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα κάθε γκολ από ψαλιδάκι μετράει στις καρδιές μας για 2.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι βραζιλιάνοι ενδείκνυνται για χορευτές και παροτρύνονται να μην βασανίζουν το άθλημα λατρεία.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα η φράση "Ματίας Αλμέιδα" σημαίνει θάνατος δια απαγχονισμού.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει εκκλησίες.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα ο πατσάς δεν βρωμάει.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα βαλσαμώσαμε τον Αυτιά για παραδειγματισμό.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει απροειδοποίητα διαγωνίσματα.
Τα σχολεία δεν έχουν κάγκελα κι καθηγητές κυκλοφορούν μόνο γυμνοί.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει αργίες, καθότι εσχάτως καταργήθηκαν και οι εργάσιμες.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει εισιτήριο. Για τίποτα.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα έχει φανάρια. Μην τα γαμήσουμε όλα.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα έχει βουλή. Είναι ο μεγαλύτερος παιχνιδότοπος.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν λέει κανείς "εμείς στην εταιρεία μας....".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα παρακολουθούν όλοι οι πολίτες υποχρεωτικά το βιντεοσεμινάριο "Μπάρτσα 2005 -2011. Να τι θα πει μπάλα".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα λατρεύεται η μέρα "Μουρίνιο - Νταλάρας - Μπάγεβιτς. Τα γκόλουμ που αγάπησα".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα ζει ο Γκάνταλφ.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα κανείς δεν λέει "φέρτε μου αυτό το χαρτόσημο των 500". Επίσης, η δήλωση του νόμου 106, δεν υπάρχει.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα καμία κύρια είσοδος πολυκατοικίας δεν φέρει την ανακοίνωση "απαγορεύεται η είσοδος σε μικροπωλητές, πλασιέ, κτλ". Όπως επίσης και η ανακοίνωση "μετά τις 10 κλειδώνουμε".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν μπορεί κανείς να έχει σπουδάσει γεωγραφία.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι υδατάνθρακες δεν παχαίνουν.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα βάλαμε τους μπάτσους δίπλα στα μαμούθ. Δηλαδή, και τα δύο έχουν εξαφανιστεί.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα τα πάντα είναι γαλήνια σαν το πρώτο γλυκό φεγγαράκι του Ιουνίου. Σαν τέλειο αστρικό συναπάντημα.

Στον πλανήτη μπαλαλάικα ακούμε συχνά τον Στράτο Σεφτελή. Και τον άλλον της αθλητικής Κυριακής που έλεγε ο "Πανιώνιος".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα η πρωινή προσευχή περιλαμβάνει μια γεμάτη, ηχηρή κλανιά.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα λατρεύονται τα βυζιά.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν ακούγεται ποτέ η φράση "ενίσταμαι κύριε πρόεδρε".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει ξυπνητήρια.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα έχει Μπόκα Τζούνιορς και μπομπονέρα.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα η μαλακία δεν τυφλώνει.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει κατηχητικό, μόνο υπερηχητικό.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα το LSD βγαίνει και σε σαμπουάν.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν έχει διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι νοσταλγοί της Χούντας δεν κάνουν ραδιοφωνικές εκπομπές.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα οι άνθρωποι ερωτεύονται χωρίς οδηγίες χρήσης από τον Πάολο Κοέλιο.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν υπάρχουν τα περιοδικά του Πέτρου Κωστόπουλου.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν ακούγεται ποτέ η φράση "κάνω η έκκληση, ή καταγγέλλω" στα κεντρικά δελτία ειδήσεων.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα το πράσινο σημαίνει άνοιξη και όχι ΠΑΣΟΚ.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα δεν θα πει ποτέ κανείς την φράση "αγάπη μου δώσε μου το βούτυρο".
Στον πλανήτη μπαλαλάικα υπάρχει ακόμα ζωή.
Στον πλανήτη μπαλαλάικα...

ΓΤ

2011-02-03T02:02:00.000+02:00

Ταφή με εμπρόθετο εκ...
Μια περίοδος που τελειώνει
Ένας χρόνος που αποσυντίθεται
Ένας χώρος που παραδίδεται στον επόμενο
με συμπαντική ιεροτελεστία. Σιωπή.

Χώμα, κόκκαλα, ρούχα, κατσαρίδες.
4 χρόνια φοβόμουν να σου μιλήσω
4 χρόνια αρνούμουν να το πιστέψω
Ούτε και τώρα μπορώ.

Χώμα, κόκκαλα, κατσαρίδες.
Και γέλιο.
Το παντοτινό αυτό δικό σου.
Αυτό που θα θυμάμαι για πάντα.

Νομική - μετά τα όρνεα

2011-01-27T23:40:00.001+02:00

Το σύνθημα ποιων τη δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει λύνει το ζήτημα ύπαρξης αυτής της σχολής, αλλά σήμερα δεν θέλω να γράψω ούτε για τη Νομική, ούτε για πάντοτε ρηξικέλευθα συντηρητικούς φοιτητές της. Ναι είμαι θυμωμένος. Ναι για ακόμη μία φορά. Και έτσι στην ενδοεπικοινωνία με τον πλανήτη μου δεν είχε αυτή την εβδομάδα ουδεμία σκέψη για μπάλα.

Από την Νομική πέρασα την Τρίτη το βράδυ. Κόσμος και ντουνιάς. Σαν να βλέπεις μια ταινία του Κισλόφσκι. "Άνθρωποι και πολιτικός οπορτουνισμός". Γιατί αγαπημένοι μου γαμωαριστεροί της συνιστώσας, οι μετανάστες τυγχάνει να είναι και άνθρωποι εκτός από συσκευές οργασμικής εγκεφαλικής παλινδρόμησης του κενού ναρκισσισμού σας.

Και πως έχει το πράγμα; Λέω εγώ: είμαστε μια μεγάλη γκρούπα. Τίγκα στα σύνδρομα. Κόμπλεξ, ανασφάλειες, μικρότητες. Και θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο (τρομάρα μας), πριν καν ασχοληθούμε με το εγωπαθές τομάρι μας. Λίγο Σεν Τροπέ και λίγο αλληλεγγύη. Αλλά περισσότερο απ' όλα θέλουμε να μιλάνε οι άλλοι για μας. Ναι, αυτό μας αρέσει περισσότερο! Να γίνεται νταβαντούρι για την πάρτι μας, καθότι για λόγους (πολιτικής) ύπαρξης, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχοληθεί κανείς μαζί μας.

Όλο δε αυτό το παραμυθάκι το χουμε στήσει αρκετές φορές και δεν μας καίγεται και καρφί για τις επιπτώσεις. Θυμάστε τον Δεκέμβρη; Yeah! Του γαμήσαμε τη μάνα! Πήγαμε να το κάνουμε trendy πιασάρικο και δικό μας (ειδικά το μαθητικό κίνημα) και τελικά κονσέρβα και συντηρητικά.

Ε σήμερα είπαμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να σας μπερδέψουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ως άλλοι δουλέμποροι μεταφέραμε 250 μετανάστες από τα Χανιά, τους ταΐσαμε ξυνόχονδρο με ραγού που είναι και πολύ in, τους φέραμε στην Νομική, τους είπαμε να κάνουν κατάληψη για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και την προσοχή του άσπλαχνου κράτους. Ε και το καλύτερο; Φωνάξαμε και τα κανάλια. Πούδρα, φώτα, κάμερες, κονσομασιόν. Πάμε!

Σκοπός μας. Δεν ξέρουμε! Πάντως βλέπουμε ότι η κοινωνία στράφηκε ενάντια στους μετανάστες! Τι κακό! Επίσης, κράζουνε το άσυλο. Αν είναι δυνατόν! Πρετεντέρηδες, Τρέμουλα, Χατζινικολάου, μπάτσοι, αφεντικά, όλοι μαζικά. Λες και βρήκαν την ευκαιρία που περίμεναν. Είναι πολύ ζαβολιάρηδες! Άσε δε που όλοι μιλάνε για αυτό (εκτός από τους ίδιος τους μετανάστες - εύστοχο από εξαιρετικό κείμενο του Πιτσιρίκου με τον οποίο παρεμπιπτόντως συνήθως διαφωνώ).

Τελικά τα πράγματα πήγαν λίγο διαφορετικά απ' ότι περιμέναμε. Σήμερα, οι μπάτσοι έκλεισαν το κέντρο και περικύκλωσαν τη Νομική. Θα μπούνε μέσα; Θα χτυπήσουν τους μετανάστες; Εμείς, τώρα, μάλλον λέμε να φύγουμε... Δεν τα είχαμε υπολογίσει έτσι. Αλήθεια, θέλαμε μόνο να κάνουμε το 3% - 10%. Και να βοηθήσουμε τους μετανάστες, αλήθεια! Με το να τους βγάλουμε στην σέντρα. Με το να τους εκθέσουμε. Με το να δείξουμε σε όλο τον κόσμο την εξαθλίωσή τους. Μήπως, τελικά ο κόσμος πλέον αντί να τους συμπονά περισσότερο, τους μισεί; Μήπως, τελικά η κυρά κομπρέσα φοβάται ακόμα παραπάνω. Μήπως, έτσι ανθίζει περισσότερο το 'να φύγετε να πάτε αλλού'. Μήπως για ακόμη μια φορά η ελληνική αριστερά αυτογαμιέται;

Αλληλεγγύη στους μετανάστες και στα δικαιώματά τους. Κάτω τα κράτη και τ' αφεντικά. Κάτω οι μπάτσοι. Κάτω τα ξερά σας απ' το άσυλο. Κάτω οι δημοσιογράφοι που μας γαμούνε τη φωνή. Κάτω οι μικροαστοί που φοβούνται. Και τώρα κάτω οι 'αριστεροί' που γαμάνε τα όνειρά μας.

‘’Ιστορικό’’ Χ

2011-01-24T20:53:00.014+02:00

Στο δημοτικό στάδιο Νέας Σμύρνης διεξήχθη το derby της 19^ης αγωνιστικής ανάμεσα στον Πανιώνιο και τον Παναθηνα’ι’κό. Derby και από βαθμολογικής θέσης των 2 ομάδων αλλά και από αγωνιστικής κατάστασης. Ο Πανιώνιος με τον κόσμο δίπλα του έδειξε οτι δεν πέφτει, ενώ ο Παναθηνα’ι΄κός οτι δεν έχει κουράγιο πλέον να διεκδικήσει τίποτα.

Με πολλούς άμπαλους παρατάχτηκαν και οι 2 ομάδες στον αγωνιστικό χώρο (αυτούς έχουν – μ’ αυτούς παίζουν), με το ζόρι προσπαθούσες να βρείς κάποιον να σου ‘’ανοίξει’’ το μάτι. Η ποιότητα των Cisse, Leto και Λαζάρου μπροστά στην ποιότητα της εξέδρας των κυανέρυθρων έμοιαζε πολύ λίγη για να διπλώσει το παιχνίδι. Με τη θύρα 3 του ιστορικού να πιέζει ασφυκτικά την εστία του Βάζελου, τα πιστόλια του Μήτρογλου ακούστηκαν για 1^η φορά στο 18’ με τον κάγκουρα να πυροβολεί μεν.. στον αέρα δε.. την ανυπεράσπιστη εστία του Αλέξη Τζόρβα (που γεννήθηκε ντεφορμέ). Ο Kατσουράνης κλέβοντας λίγη από την ενέργεια του Gilberto, έγινε και αυτός αόρατος με αποτέλεσμα η ανάπτυξη των πράσινων, να γίνεται με τους Βύντρα και Govou να προσπαθούν να παίξουν το 1-2 (ωραία εικόνα ε;). Οι ηρωικές πλαγιοκοπήσεις του Λουκά σκόρπιζαν πάνω στον ήρωα Γιαννάκη Κοντοέ, ενώ ο Sydney παραπατούσε.. (μα καλά μεθυσμένος ήταν;). Από την άλλη πτέρυγα ο ‘’καρδιακός’’ είχε εκνευρίσει τη Leta (δε θέλει και πολύ) και έτσι ο 1^οςscorer του πρωταθλήματος μονολογούσε ο mon dieu..

Από την πλευρά των γηπεδούχων το 4-3-2-1 του Sir Takis έδειχνε ομοιογενές, ικανό να απειλήσει αλλά και να αμυνθεί. Οι Chochalic Koumordzi και Omo ήλεγχαν το κέντρο παρά την έλλειψη τεχνικής, με τους Φανούρη και Sito άλλωτε να προσπαθούν να γίνουν ήρωες και άλλωτε να ψάχνουν τον Μήτογλου είτε ψηλά είτε χαμηλά. Ο Πανιώνιος έδειχνε κυριάρχος και ο Παναθηνα’ι’κός αδιάφορος.

Και φτάνουμε στο 49’.. Γεμίσματα.. κόντρες.. δεν έχει σημασία.. Ο Κωστάκης είχε μια σφαίρα στο πιστόλι, το ‘’CHANEL’’ αμυντικό δίδυμο του Παναθηνα’ι’κού το(ν) είχε ξεχάσει, ο Αλέξης είναι ντεφορμέ.. και με κεφαλιά ψαράκι.. Πάνθηρες, Ίωνες και λοιποί εκρήγνυνται!! 1-0

Ζητείται αφύπνιση! Ο Παναθηνα’ι’κός με κάθε ανορθόδοξο τρόπο αρχίζει να πιέζει, με τον Fereira να είναι σε πλήρη σύγχυση. Ο Leto μπαίνει στην περιοχή, κερδίζει κόντρες, τον κόβει ο Yao, πέφτει χάμου και ο κύριος κύριος Κάκκός εμφανώς εμπνευσμένος από το penalty που σφύριξε ο συνάδελφος του λίγες ώρες πριν στο Νομό Αρκαδίας, κάνει το ίδιο. Ο Djibril ευστοχεί (όπως συνηθίζει) και ο Παναθηνα'ι'κός ισοφαρίζει στο 55’. Λίγα πράγματα συνέβησαν μετά το 1-1, φοβάται ο Τζόνη τον πάνθηρα.. Κι ο πάνθηρας το Τζόνη!. Η θύρα 3 ηρωικά προσπαθούσε για το 2-1 και ο Cisse από την άλλη να ξελασπώσει τον ‘’αμέτοχο’’.

Με 4 λεπτά καθηστερήσεις το παιχνίδι έληξε δίνοντας ελπίδες στον Πανιώνιο για παραμονή, προσευχές στον Παναθηνα’ι’κό για κατάκτηση του τίτλου και τη φανέλα του Μήτρογλου σ’ έναν φίλο των κυανέρυθρων!

Στόχοι Παράλληλοι

2011-01-21T19:39:00.011+02:00

Αυτό το κύπελλο ποιός θα το πάρει: Νόημα και αξία απέκτησε το κυπελλάκι απο την Τετάρτη με τις πρώτες μάχες των διεκδικητών να λαμβάνουν δράση σε Καρα(ουισκάκη) και ΟΑΚΑ αντίστοιχα. Ε, πως αλλιώς; Αν δεν υπάρχει derby δεν υπάρχει θεσμός κυπέλλου, και αν στραβώσει το match και αποκλειστεί ο ισχυρός.. Τι λέμε; Κύπελλο είναι.. Ο θεσμός των εκπλήξεων...
Ας πάρουμε τα πράγματα χρονολογικά.

Για 2^η φορά φέτος ο ΠΑΟΚ κατεβαίνει στο καρα(ουισκάκη) ν’ αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό που δεν ξέρει από derby ή δεν έχει μάθει ακόμη να τα διαχειρίζεται. Το άνετο 3-0 του πρωταθλήματος προσωπικά μου δείχνει τους στόχους των 2 ομάδων. Όχι οτι ο Ολυμπιακός δεν προσπάθησε να κερδίσει το παιχνίδι και δεν το ‘’χτύπησε’’ (κύπελλο) ούτε οτι ο ΠΑΟΚ ‘’έκατσε’’ να φάει 3 goal (πρωτάθλημα) αλλά όπως και να το κάνουμε οι στόχοι των 2 ομάδων είναι διαφορετικοί! Στο business Plan της ΠΑΕ Ολυμπιακός στόχος είναι το πρωτάθλημα και στης ΠΑΕ ΠΑΟΚ το κύπελλο. Πόσο θα στενοχωρηθούν στον Πειραιά αν δεν πάρουν το κύπελλο; (Λίγο).. Πόσο θα στενοχωρηθούν στην Τούμπα αν δεν πάρουν το πρωτάθλημα; (Ποιό πρωτάθλημα;) Το τελικό 1-1 αφήνει ανοιχτή την πρόκριση όμως δίνει το προβάδισμα στο δικέφαλο έχοντας τον επαναληπτικό με τους ΟΥΡΟΥΚ-ΧΑ΄Ι΄ στο πλευρό του. Τα παράπονα των γαύρων για το ελειπές κοουτσάρισμα είναι δικαιολογημένα. Ο Ερνέστο σε ακόμη ένα derby δεν διάβασε καλά. Το ποιον έβαλε και ποιον έβγαλε τ’ ακούω βερεσέ. Βερεσέ επίσης και τα 4 δοκάρια. Ο Ολυμπιακός δεν απέδειξε οτι έχει καλύτερη ομάδα και ο ΠΑΟΚ απέκτησε πλεονέκτημα.

Τα ίδια αλλά.. χειρότερα και στο ΟΑΚΑ.. 2 ομάδες με αντίστοιχους με το προηγούμενο ζευγάρι στόχους αλλά και με διαφορετικές ισορροπίες στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Τα τελευταία χρόνια οι ‘’κόντρες’’ ανάμεσα σε Παναθηνα΄ι΄κό και ΑΕΚ θυμίζουν κάτι από τους στίχους του τραγουδιού ‘’Σπίτι μου.. σπίτι σου.. ή και κάπου αλλού’’ και αυτό γιατί αλλάζουν μόνο τα χρώματα από τα λάβαρα στις εξέδρες κατά την εναλλαγή του γηπεδούχου. Το τελικό 0-2 υπέρ της φιλοξενούμενης ΑΕΚ, δίνει προβάδισμα για την πρόκριση σε μια ομάδα που αντίθετα από τον Ολυμπιακό φέτος ξέρει να παίρνει τα derby. Όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα της 1^ης αναμέτρησης λοιπόν, κυριότερος αντίπαλος για τον έταιρο δικέφαλο προς τα ημιτελικά του θεσμού δεν είναι ο Cisse..Αλλά.. το ΑΕΚάκι.. Πόσο απίθανο σας φαίνεται να τα ‘’πάρει’’ ο Djibril να κάνει το ‘’κόλπο με το καπέλο’’ και να στείλει το βάζελο πανηγυρικά στους 4εις; Προσωπικά το θεωρώ πιο πιθανό από το να κάνει το ίδιο ο γαύρος στην Τούμπα. Και αυτό γιατί η ΑΕΚ με τους ΚαραμπελοΜανωλάδες για βασικούς μπορεί εύκολα να καταρρεύσει. Βερεσέ έχουμε και εδώ.. Μαγική εικόνα το 0-2, καλύτερος σε όλη τη διάρκεια ο βάζελος, 1.5 ευκαιρία 2 goal η ΑΕΚ κλπ.

Συμπέρασμα H AEK το ήθελε πιο πολύ γιατί είναι στόχος της το κύπελλο, όπως και ο ΠΑΟΚ στο καρα(ουισκάκη). Δεν θα εκπλαγώ βέβαια αν οι αιώνιοι κάνουν ‘’sweep’’ και πάνε στους 4εις.. Η μπάλα είναι στρογγυλή μα πάνω απ’ όλα πόρνη!!

Το Σεμινάριο

2011-01-20T16:17:00.000+02:00

Οδηγίες χρήσης:

1) Το βλέπουμε όλο και προσεκτικά.
2) Κρατάμε σημειώσεις.
3) Προσπαθούμε να μην γελάσουμε, γιατί πάντα χάνουμε το κορυφαίο.
4) Έχουμε ανά χείρας το κομπιουτεράκι για να επεξεργαζόμαστε τα μιλιλίτρα.
5) Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως.
6) Απεριόριστος σεβασμός στον headmaster, one and only Αλέφαντο.

Μπραχάμι Unplugged

2011-01-18T19:01:00.000+02:00

Μικρό Μπενζεμάκι στο κέντρο της Νίκαιας

Είχα διαπραγματευτεί εδώ και πολλά χρόνια με τον εαυτό μου ότι δεν πιστεύω σε δεισιδαιμονίες. Βήμα, βήμα το κατέστησα σαφές και στον κοινωνικό μου περίγυρο. Έτσι, ξόρκισα συθέμελα μεταφυσικές, διαβολάκια, ζώδια, μάτια, παπάδες, θυμιατά, διαισθήσεις, λιβάνια, ιερά και όσια. Αλλά, πείτε μου αληθινά, τυχαίο (και το νομίζω γιατί μας έσπασαν τα ούμπαλα με το διαφημιστικό σλόγκαν) το ότι με το που άνοιξε ξανά ο δίαυλος επικοινωνίας με τον πλανήτη μπαλαλάικα, πάει και σου διπλώνει το φετινό Πανιωνάκι στο Χαριλάου; Δώσε τροφή στον συντάκτη, θεά τύχη. Μετά από 5 λεπτά κοιτάς στα μάτια την λογική σου και ξορκίζεις (για μια ακόμα φορά) την πουτάνα την μεταφυσική. Τυχαίο ήταν. Και λογικά η βαζελοσκοτώστρα θα περάσει απ' την πλατεία όπως παλιά (βλέπε βούτα αιώνιου ταλέντου). Να πω τώρα ότι δεν φαντασιώνομαι τον άσο με γκολάκι του νέου ινδάλματος της νεολαίας στα στενά της Ν.Σ, Κώστα Μήτ(ρ)ογλου και πανηγυρισμούς Κλίντ Ίστγουντ με το κολτάκι να αχνίζει; Θα πω ψέματα. Αυτό που όλοι περιμένουμε. Ναι, βέβαια, σωστά θυμήθηκα μόλις (στην Θεσσαλονίκη το επίρρημα έπεται της πρότασης). Έγιναν και άλλα ματσάκια το ΣΚ που μας πέρασε. Δηλαδή, αναμενόμενη "ΠΟΚα" με γαύρο, βάζελο και αεκάκι. Ο Βόλος είναι κοντά στην Τούμπα, η γριά ανέστησε την αγρότισσα, τα κρητικάτσια νίκησαν την Ξάνθη σε φεστιβάλ κακοποίησης. Α, τώρα το Ατρόμητος Κέρκυρα είναι το standard error της ποδοσφαιρικής μας παλινδρόμησης. Εννοώ ότι μόλις έχεις δει την καρτέλα με τα αποτελέσματα γυρνάς στα φιλαράκια σου και ρωτάς "ρε παιδιά πόσο ήρθε αυτό το ματς"; Κούκλα, κούκλα, pure beauty στα Κυπριακά.

Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω por ninguna manera το χουνέρι του Κώστα στα ερπετοσκούληκα. Πείτε με γραφικό, είμαι άλλωστε και το απολαμβάνω. Και γράφω και ένα ποίημα για να εξυμνήσω αυτή την 10λεπτη νιρβάνα που ακολουθεί της λήξης του αγώνα. Ενδορφίνες και δεν είμαι καλά.

Μήτρογλου γαύρος στην ψυχή, Μπραχάμι περηφάνια

και στα σκουλήκια κέρασε της Τζούλιας την σαμπάνια.

Τώρα μας έρχονται οι λαγοί με τα λαμέ καριόλια
Γίγαντ' αθίγγανε Θεέ, πρόταξε τα πιστόλια!!!...

Παναθηναϊκός - Καβάλα_4-2:

Ο τίτλος "ωωωω Άμπντουν" δεν ήταν και πολύ μακριά. Ας όψεται ο με διαφορά καλύτερος επιθετικός που έχουμε δει στην λίγκα μας. Καλύτερη φάση του αγώνα; Το σπριντ του Σισέ σε μπαλιά του Νίνη. Μάλλον το παλικάρι έχει κάπου πρόχειρη την Μπέντλεϊ του. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Ολυμπιακός - Λιοντάρια (έμπλαστρα)_ 4-2:

Ο Ντάρκο Τσεκούλοβιτς έγινε Μάρκο Πάστελιτς. Αυτή η δόλια κάστα του άμπαλου που είναι πάντα εκεί που πρέπει και πάντα τινάζει το δικτάκτι. Όχι ότι ο Ολυμπιακός έβγαλε μάτια. Και το κενό του κοντοπούτανου μεν, Αργεντίνου και μπαλαδόρου δε Ιμπαγάσα ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές. Να μην ακούσω τίποτα για Γεωργιάδη. Νομίζω ότι το παλικάρι είναι φάση Κουτσικουτσούλη, ή μάλλον ορθότερα Χάρη Παππά. Δηλαδή αλλαγή στον γαύρο, ελεύθερος στην ΑΕΚ, ελεύθερος σε κάποια όποια Ξάνθη και Β' εθνική. Μπορεί και να κάνω και λάθος βέβαια. Δεν θα' ναι και το πρώτο.

Αστήρ - Αεκλάψα_0-3:

Πήρε πέναλτι ο Γιάχιτς και μόλις νομίζω ότι περιέγραψα το ματς. Ότι θυμάμαι από μπάλα δυό τρίπλες και δυο σουτάκια του Σκόκο που χωρίς Τζεμπούρ παίζει ένα - δύο μόνος του. Ωραίος ο Φορτούνης και ίσως δούμε και κανέναν αξιόλογο Ελληνιάρη από την μέση και μπροστά σε μερικά χρόνια. Αλλά δεν φτάνει για την Τρίπολη. Και δεν νομίζω να φτάνει ούτε και η Εβραϊκή περιτομή του Βαγγέλη Βλάχου.

Σκουλήκι - Ονείρωξη_0-2:

Ούτε του παπά. Προσωπικά είχα εγκαταλείψει κάθε τύχη από το διπλό των πομάκων την περασμένη αγωνιστική. Αλλά ο Μήτογλου ήρθε σαν σωτήρας. Ξέρει μπάλα; "positive" που λένε και οι marines. Είναι γαύρος; Τίγκα. Μέχρι το μεδούλι και αυτό ομολογώ μας χαλάει. Η ανάρτηση στο προσωπικό του Facebook "πιστόλια μόνο με Ολυμπιακό" μας πληγώνει. Και γι' αυτό που εννοεί, αλλά κυρίως για την γραφικότητα που περιμένουμε να χειροκροτήσουμε διακαώς. Η λίγκα μας είναι για γέλια και αυτό μόνο μας μένει. Βέβαια, έρχεται και ο (ά)Σβερκος πρωταγωνιστής της Marc Dorcel και ίσως τελικά αποφύγουμε τις εκδρομές του χρόνου. Κλείνοντας με το έξτρα υποκειμενικό κομμάτι του άρθρου, οφείλω να ομολογήσω ότι στο προηγούμενο ποστάκι ήμουν ιδιαίτερα σκληρός με Τσακίρη. Ίσως να του άξιζε, αλλά κακά τα ψέματα έχουμε αγαπήσει στο παρελθόν. Η όλη φάση θυμίζει σαν χωρισμός, όπως άλλωστε όλα στον Πανιώνιο. Όπερ σημαίνει πως μετά τα πρώτα νεύρα μπορεί και να ' ρθει η λησμονιά, αλλά η ζωή τραβάει την ανηφόρα και στον Ιστορικό έχουμε μάθει από κλήσεις και ορθοπεταλιά. Κοινώς, με κανέναν Ψωμιάδη μας βλέπω να αναφωνούμε κανένα "που είσαι ρε Τσακίρη" μετά από κάποια χρόνια βέβαια.

Αγροτιά - Γριά_ 2-1:

Ωραία πράγματα. Νόμιζα-ήθελα ότι η ΑΕΛ θα χαιρετούσε από την Κυριακή, αλλά ο Ελευθερόπουλος είχε άλλη γνώμη. Σ' αυτά που θα στοιχειώσουν τη σκέψη μας, ένα σουτ του Μπλάζεκ απ' το πέναλτι στο κόρνερ. Εν συντονιμία στο Κιλελέρ έχει ακόμα ζωή. Και στο Καυτατζόγριο το έργο Ουζουνίδη ίσως χαράξει μια πορεία προς την περιφέρεια και τον Καλλικράτη.

Τσιπουράδικα - Ούρουκ Χάι_ 0-3:

Κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου έβλεπα τον Βόλο να σφυροκοπάει τον Χαλκιά, αλλά με Κώστα Καπετάνο. Όρτσα σφυροκόπημα δηλαδή. Μετά όταν το καφεδάκι με έφερε στα ίσια μου είδα το 0-2 του Πορτογαλλομπουτά. Το 0-3 με κάθετη Μουσλίμοβιτς και σκαψιματάκι Σαλπιγγίδη ολοκλήρωσε την παραίσθηση. +soda ματσάκι.

Ξάνθη - Εργοτέλης_0-1: (δεν βάζω επίτηδες το βίντεο)

Οι κρατούμενοι πολέμου αν το δουν 2-3 φορές απανωτά ομολογούν τα πάντα όλα. Πρέπει να το στείλουμε στους Νεο Ζηλανδούς μπας και εμπνευστούν νέες τακτικές στο Ράγκμπι. Μιλάμε για κλοτσά και μόνο και η κόντρα Μπέτο - Βάλλα οριοθετεί την μεγαλειότητα του μεταμοντέρνου άμπαλου.

Περιστέρι - Νήσος της Υγρασίας_ 4-2:
Το Νεμπεγλέρας - Στολτίδης είναι 90τίλα και respect. Αλλά νομοτελειακά οι ομάδες του Δώνη οφείλουν να κινδυνεύσουν. Η εξαίρεση που προδιαγράφεται δεν θα είναι ο κανόνας. Όσο για τους Φαίακες απλά δεν μπορώ να καταλάβω πως την παλεύουν ακόμα. Και νομίζω πως στο φετινό πρωτάθλημα δικαιούνται και τον όρο παράρτημα περισσότερο από κάθε άλλον.

Ξέρω μπάλα... Ο ορισμός!

2011-01-17T16:30:00.012+02:00

Αποδεχόμενος την ευγενική πρόσκληση του φίλτατου Si yo fuera Maradonna αποπειρώμαι να αρθρογραφήσω με τα αισθήματα της σεμνότητας και της ταπεινότητας εμφανώς απουσιάζοντα.. ορίζοντας το πολύπαθο και παρεξηγημένο ‘’Ξέρω μπάλα’’ Ποιον ορίζουμε λοιπόν ως γνώστη της σφαίρας (ποιος το κατέχει το τόπι δηλαδή) . Πριν εισέλθω στην αγαπημένη και συνάμα αποτελεσματική πρακτική των παραδειγμάτων θα το φιλοσοφήσω..

Θεωρώ λοιπόν ως δεδομένο (κακώς βέβαια), για να πω οτι κάποιος παίκτης ‘’ξέρει’’ μπάλα και ως επακόλουθο οτι ο θεατής ‘’χαίρει’’ να τον παρακολουθεί, πως ο ποδοσφαιριστής αυτός
πρέπει να ‘’φέρει’’ κάποια ελάχιστα τεχνικά χαρακτηριστικά και πνευματικές αρετές. Ας πούμε, να ξέρει να controlάρει, να stopάρει, να shootάρει, να passάρει, Ε.. και που και που να του έρθει και καμιά έμπνευση για καμιά αισχρή κάθετη.. καμιά ασύλληπτη λόμπα κλπ.. Ζητάω πολλά? Αυτός δεν είναι ο παίκτης που ξέρει μπάλα? Γιατί.. όταν έχεις δει να συμβαίνουν τα προαναφερθέντα εντός των τεσσάρων γραμμών.. δεν μπορείς μετά να λες οτι ξέρει μπάλα ο Κατσουράνης!! Ο Κατσουράνης λοιπόν, ίσως ο κορυφαίος έλληνας half, με πολλά προσόντα, τρέχει, μαρκάρει, βουτάει για tackling, scoράρει (πώς? Θα το αναλύσουμε πιο κάτω) αυτό όμως δεν σημαίνει οτι ξέρει και μπάλα..Σωστά;

Άλλος, ακούω να λένε οτι ο Σάλπι είναι ‘’killer’’ ΝΑΙ!! θα συμφωνήσω Killer, τι σκοτώνει όμως; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Την αισθητική μας, εδώ και μία 4ετία παρακολουθούμε έναν επίσης εκ των κορυφαίων ελλήνων διεθνών ποδοσφαιριστών να shoοtάρει με μύτο, να κερδίζει κόντρες και να βάζει Goal με το γόνατο. Υπάρχουν πολλοί ακόμη που (ΔΕΝ) ξέρουν μπάλα.. ο Τόρο, ο Βύντρα, ο Γκέκας (που τον θέλει κ ο Special One – γι’ αυτό τρώει 5άρες) παίχτες ‘’μαχητές’’που χαρακτηρίζονται χωρίς κανένα πρόσχημα πλέον ως παικταράδες.. Και αυτά με τους πρωτοκλασσάτους ‘’παικταράδες’’ γιατί υπάρχει πλεόνασμα απο δάυτους σε όλες τις ομάδες της λίγκας.. Άσε που τα τελευταία χρόνια ψωνίζουμε άμπαλους και από τα εξωτερικά.. Γιατί; Τόσους έχουμε.. Μήπως επειδή τα επώνυμα τους έχουν μια αίσθηση των λατίνων αστέρων που βλέπουμε στους cinemάδες;

Δεν λέω οτι σε μία ομάδα πρέπει όλοι να έχουν τα προσόντα του ‘’ξέρω μπάλα’’ (όσοι περισσότεροι βέβαια τόσο το καλύτερο) όλοι χρειάζονται.. τσουρουκάδες..κατοστάριδες..κλαδευτήρια..τσολιάδες..παστελωτές..

Παστελωτές όμως τύπου Inzaghi που την τσιμπάει με το μυτάκι για να την στείλει εκεί που γ_ _ _ _ν οι αράχνες όχι με μεθόδους Σάλπι, Γκέκα και παλαιότερα Βρύζα.. απλά να shootάρω κ αν ο θεός πέσει για καμιά σιέστα γινόμαστε ήρωες!

Ξέρω μπάλα όμως δεν σημαίνει μόνο ξέρω να παίζω μπάλα.. αλλά και ξέρω να βλέπω μπάλα!! Πολύ σημαντικό κύριοι.. Θεωρώ πάλι λοιπόν (εκ νέου κακώς) οτι όλοι αυτοί που βάζουμε στα σπίτια μας, στα αυτοκίνητα μας σε μορφή εικόνας και ήχου ότι ανήκουν στους ξέρω να βλέπω μπάλα. Μέγα λάθος.. γιατί είναι αυτοί που εχουν κάνει τους Bύντρες, παικταράδες για να πουλάνε φύλλα οι κύριοι των ΜΜΕ..

Όταν ας πούμε έχεις δει τον Fuster σε 5 αγώνες δεν μπορείς να λες σαν σχολιαστής (που επιβάλλεται να ξέρεις να βλέπεις μπάλα) οτι είναι αριστεροπόδαρος!! Σωστά κε Λαζανά της ΝΕΤ; Όπως επίσης η δήλωση ‘’κερδίζει πολύ ωραία την κόντρα ο Τοροσίδης’’ (ειλικρινά πως γίνεται να κερδίζεις ωραία μια κόντρα) μου δείχνει οτι δεν έχετε μυρουδιά από μπάλα κε Θεοφιλόπουλέ μου!

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι κύριοι Κατσαρός (που βλέπει τα δοκάρια της Λεωφόρου Αλεξάνδρας σε άλλο ύψος το ένα από το άλλο), Παπαδημητρίου (που περιμένει έμπνευση από τον Πατσατζόγλου), Αντύπας (που νιώθει οτι το διπλό του Λεμονή στην Βρέμη ήταν θέλημα Θεού), Μένιος (που βλέπει τον Zilberto Silva να κανει τρίπλες..). Για να μην θεωρηθώ όμως εντελώς εμπαθής αναγνωρίζω ως γνώστες της σφαίρας τους Αλέξη Σπυρόπουλο (άλλο level), Σωτήρη Κωσταβάρα και τον νεαρό Ιωσήφ Νικολάου όπως επίσης και για την κατηγορία ‘’ξέρω μπάλα’’ τους Χρηστοδουλόπουλο και Φετφατζίδη.

Α ρε ΖΙΟ ανέβασες τον πήχη πολύ ψηλά!!

Και (επαν) εγέννετο φως λέμε

2011-01-13T14:10:00.000+02:00

Επιστροφή από το κενό. Μια γαλαξιακή καταιγίδα μετεωριτών, κυριολεκτικών και μεταφυσικών έκοψε τις επαφές με τον Πλανήτη Μπαλαλάικα. Inner system failure, διάγνωση, από μεθυσμένο τεχνικό κομπογιαννίτη. Χρειάστηκε γενναίες αποφάσεις, θυσίες, υστερίες, δυο – τρία ποτηράκια παραπάνω, ένα καλό brainstorming, δύο φίλους-ες και μια χορηγία ευρωβαλαντίων για να ξεκινήσει το team της αποκατάστασης της βλάβης. Νέο ξεκίνημα και επειδή η επανεγκατάσταση δεν δουλεύει ούτε στα Windows λέω να ξεκινήσουμε δυναμικά μιας και οι ανταποκριτές, όπως και θα διαπιστώσετε πληθαίνουν ραγδαίως. Εδώ είμαστε πάλι. Με νέα πλάνα. Νέες ορέξεις. Η μπαλαλάικα εκπέμπει (γαρ) ή (sic στα βαρβαρικά) και πάλι κυρίαρχα στην γλώσσα του ποδοσφαίρου, παραμερίζοντας εν μέρη αυτό το προσωπογραφικό ημερολογιάκι που είχε τεχνηέντως προκύψει. Δεν ξέρω αν η συγκυρία είναι κατάλληλη για μπάλα και ομόηχες αηδιούλες, αλλά μεταξύ μας και πότε ήταν. Μήπως όταν πέρναγα τα πρώτα καλώδια το 2008 στον πλανήτη μας υπήρχε καμία σαγηνευτικά γαλήνια ειρήνευση για να μπορούμε να μιλήσουμε από καμιά αιώρα για μπάλα. Μπα. Πόλεμος πατήρ πάντων σύντροφοι. Και αν το δόρυ έγινε σπαθί, το σπαθί τουφέκι, το τουφέκι ναπάλμ, και τώρα η μπόμπα έχει εξελιχθεί σε spread. Ακατάληπτα πράγματα. Λίγο θέλω να αρχίσω πάλι με τα πολιτικά, αλλά είπαμε πλέον έχει και μπάλα ο μπαξές. Όπως παλιά.

Βλέπω μπροστά μου ένα post στο οποίο έχω σημειώσει να μην πράξω την κότα για την από τελευταίας σύνδεσης επαφή με το άθλημα-αχίλλειο πτέρνα μας. Και δεν θα το κάνω. Απαριθμώ τις ποδοσφαιρικές μας πίκρες μας.

1) Πανιώνιος: Η Τσακιριάδα είχε πάρει τον δρόμο της, πέρυσι περίπου τέτοιο καιρό, χωρίς κανείς βέβαια να μην μπορεί να φανταστεί το σήμερα. Πασχίζω να θυμηθώ από πότε έχω να αισθανθώ μια κάποια περδικοπερηφάνεια για το κυανέρυθρο εγκεφαλικό μου σύμπλεγμα και αν αυτό που βρίσκω είναι καμιά τρίπλα του Φαμπιάν, σημαίνει πως η τρούπα μας υπήρξε γεώτρηση. Παρακαλώ πολύ μην με ρωτάτε για τον πάτο. Μάλλον δεν έχει.

2) Μουντιάλ και Argentina. Στην χώρα της αραπουλάνη, είχα την αίσθηση, ή μάλλον την βεβαιότητα ότι η αλληλεγγύη της καταπονημένης ηπείρου θα δώσει το τρόπαιο σε "λαούς" και όχι στις φαρμακοβιομηχανίες του δυτικού κόσμου. Εγώ είχα βρει και τον τροπαιούχο. Μια άλλη παιδική νεύρωση. Ενισχυμένη και από την ύπαρξη του "ενός" σε όρους Τόλκιν. Του Ντιέγκο. Ακόμα το φυσάω και ακόμα δεν κρυώνει. Από τους Γερμανούς που και καλά παίζανε και ωραία μπάλα (αυτό είναι μακράν το χειρότερο). Και με όλη αυτή την παρανοϊκά μικροαστική ιστοριούλα του χταποδιού Paul (αισίως ψοφολόγησε) με την οποία ασχολήθηκε ακόμα και το Star. Έτσι για να ξεχνάμε την πρόκριση των γερμανοτσολιάδων. Θυμάμαι πως όταν τέλειωσε το ματς κοίταξα την παρέα μου (σε συνολική διαδικασία εκδρομής) και απόρησα πως κάποιοι ακόμα είχαν την δύναμη να χαμογελάσουν. Η κεφαλιά απ' το λεονταράκι, ελάχιστα μετρίασε τον πόνο μου. Ίσως η σκέψη του ότι η Μπάρτσα έγινε ο πρώτος και ο μόνος σύλλογος που κατάφερε να κέρδισε μουντιάλ να υπήρξε το εγκεφαλικό γιατρικό μου.

3) Η Ίντερ και ο Μουρμουρίνιο κομπάζουν σαν το παγόνι στο Καμπ Νου. Και εντάξει μεταξύ μας. Τώρα μετά την φούτσα του Οκτώβρη στο Μπάρτσα - Ρεάλ και την φάτσα του Νταλάρα σαν αλλοπαρμένο τραβέλι ξημερώματα στη Λιοσίων δεν με πονάει και τόσο. Θυμάμαι όμως πως εκείνο το βράδυ είχα πάλι ανάψει το καντηλάκι μου, αποχαιρετώντας λίγο ποδόσφαιρο στον βωμό των αυτοκινητοβιομηχανιών του βορρά.

4) Και σε λίγο πιο ξόφαλτση διάσταση, λόγο αλλαγής φύσεως της στρογγύλης, έχουμε και την ήττα των Σέλτικς από τους λιμνάθρωπους του μπόλυγουντ. Γιατί σύντροφοι είναι μπόλυγουντ να βαράς 27 έναντι 6 βολών στην τελευταία περίοδο. Μας κατάπιε το black mamba.

Κοντολογίς, γαμιέται το 2010. Και επειδή ανάλογα (πλην μπάρτσα) σημάδια υπάρχουν και για το 2011 κρατάω μια πισινή, και ανοίγω τις κεραίες μου μόνο για τα καλά και τα ωραία που είναι να ρθουν και θα ρθουν.

Η Ελληνοπούλα:

Επειδή ακόμα δεν είμαι σε χαρακτήρα έξτρα αναλυτικό, λέω να κάνω μια κάποια σούμα ιδεών για τους πιο ενδιαφέροντες συλλόγους της μιζερο λίγκας την οποία βιώνουμε εδώ στην Ελλάντα της Γερμανικής κατοχής.

Παναθηναϊκος: (West side πόρνη)

Polymetoxikos: Πρώτη grande ποδοσφαιροκαπιταλιστική αποτυχία ever. Τόσοι πολλοί οι μέτοχοι, τόσο πολλά τα λεφτά και τελικά απ’ ότι φαίνεται τόσο μεγάλη κ η πατάτα.

The man: Ανδρέας και όχι Αντρέας Βγενόπουλος. Αυτός μάλλον νομίζει ότι παίζει πόκερ γιατί το παλικάρι μπαίνει σε όλα μέσα. Και στο flop και στο River και στον Πολυμετοχικό, αλλά μάλλον στο τέλος δεν έχει φράγκο και πασάρει χωρίς να δείξει τα φύλλα του (μάλλον έχει 2 κούπα και 3 καρδιά).

Το στοίχημα: Ο Totis Filakouris υπέδειξε ότι σας αρέσει η σελίδα ‘Νίνης το μεγαλύτερο ταλέντο στην Ελλάδα’. Κάντε τώρα join μπας και το πιστέψει η Μάντσεστερ που κάθε καλοκαίρι ετοιμάζεται να σκάσει τη ρήτρα.

Ολυμπιακός: (Hellraiser)

Ναι έφυγε! Η φυγή του Σωκρατοσατανά σήκωνε ολόκληρο ποστάκι. Αλλά το καλοκαίρι θέλει άλλα κουμάντα. Πλέον ο Ολυμπιακός που γύρισε γαρ στον πρωταθλητισμό (όχι θα άφηνε τον λόρδο Ανδρέα να το παίζει ιστορία) πλέον δεν θα παίρνει τα πρωταθλήματα επειδή έχει τους καλύτερους παίκτες. Η νέος καουμπόυ τιμονιέρης του, Περαιώτης και στην όψη και στην χοντρή την πέτσα δείχνει μεγάλος μαχαλόμαγκας. Πότε θα εκραγεί κάνενα πουκάμισο ακόμα δεν ξέρω.

Ewald o δασκαλάκος: Πουτάνα Μέρκελ από τον Ολυμπιακό θα το βρεις. Ανεργία ρεεεεεε.

Να χει αέρα: Να χωράει τους όρχεις του Ριέρα. Σωστό το σύνθημα με μια κάποια παραλλαγή. Ο αέρας χρειάζεται για να χωράει όλους τους όρχεις των γηπεδικών γαυροειδών από τις μαλακίες του Ριέρα.

ΑΕΚ (Βασίλισσα... και καταρρέω)

Ντάτομο: Αν δεν γίνει σύνθημα στο στόμα Αεκατζή θα τα πάρω άσχημα.

Adamidi: Νεο βλαχο μοντέρνο τσογλανάκι διαλαλούσε στα στενάκια της Μυκόνου ότι ο Πανιώνιος θα πέσει. Πλέρωσε πρώτα καμία δόση για τον Τζεμπούρ και άσε μας να θέλουμε να εκδρομεύουμε.

Η φράση της χρονιάς: ‘Ντίρτε, Ντίρτε με’. Ανήκει στον γνωστό Σερβο νταλάρα όταν της άρπαζε στο Ελ Πάσο, αρχές Αυγούστου σε φιλικό με την Καλλιθέα με 40 βαθμούς. Στοπ. Όβερ.

ΠΑΟΚ (Μπουγάτσα με τρέλλα)

Adelino: Γιατί κάθε χοντρομπουτάς είναι και παικταράς? Οέο.?

Βιολίδης: Μετανοείτε άπιστοι.

Και επίσης, όχι άλλο Μίνο.

Άρης (=)

Άρης - Ατλέτικο respect.

Ruiz respect no2

Koke: για κάνα ντουετάκι με την Πάολα, αλλά αυτή είναι Παοκτσού.

Ηρακλής (Too old to Rock and Roll, too young to die)

Ιάκομπ: Εντάξει το παλικάρι είναι μύθος. Μιλάμε για μεγάλο μποξέρ. Δεν ξέρω πόσες κόκκινες έχει φάει γενικά στο Ελλάντα μας εννοώ πέρυσι και φέτος αλλά σπάει τα κοντέρ.

Πόθος: Να δείρει ο Ιάκομπ τον διαιτητή Κωνσταντινέα. Αυτό το συνονθύλευμα μυών που έλεγε στον Τορογίδη ‘παιχταρά μου, παιχταρά μου’.

AEL FC Arena (Football League requirements) ή αλλιώς Αλκαζάρ closed by Juan Antonio Samaris.

Πηγαδάκης: Απ’ τους παράγοντες νέας κόπιας, και καλά πιο educated πιο νέος με φρέσκες ιδέες και χωρίς τάσεις μαφιόζικων παραγοντισμών. Δεκτά όλα αυτά, αλλά η ΑΕΛ χαιρετάει. Οκ δεν προκρίνω το παλιό στυλ, αλλά τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία.

Πανιώνιος (Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Β’ - άλλα μας έλεγες Κιντή)

Τσακίρης: Γεια σου ρε Βολάνη της Πλατείας.

Κιντής: Αν κάποιος μου πει ότι πριν κανά δυό χρονάκια είδε για πρώτη φορά μπάλα και του άρεσε θα τον πιστέψω. Αν πάλι κάποιος άλλος μου πει ότι απλά το παλικάρι μιζάρησε επειδή το αφεντικό το χε λήξει πάλι θα το πιστέψω.

Hint: Ας πέσουμε αν είναι να μην διατηρήσουμε την αξιοπρεπειά μας. Deal αφεντικού και εργαζόμενο. Βλέπε Ventouris με Μαρινάκη. Μπόχα φάση. Θα μάθουμε ποτέ πόσο πουλήθηκαν οι Κουμορτζί (αν πουληθεί) και Μανιάτης. Τουλάχιστον ο Τσακίρης είχε αναμφίβολα αυτό το κομμάτι. Θέλω να πω κάτι έξτρα για τον Μανιάτη. Φοβάμαι ότι έχασε μια χρυσή ευκαιρία. Meaning: Λες δυνατά και καθαρά εγώ δεν φεύγω που τώρα η ομάδα με χρειάζεται, γιατί με έχει ανάγκη και θα δώσω τα πάντα να μην πέσει στην Β'. Και υπογράφεις στο γαύρο και είσαι και παίκτης του από το καλοκαίρι. Ευχαριστιέται και ο μπαμπάς και κάνεις και τον ήρωα για ένα εξάμηνο. Τώρα πέσει δεν πέσει η ομάδα όλοι θα σε θυμούνται σαν τον δουλοπρεπή καραγκιοζάκο που πήδηξε πρώτος απ' το καράβι στην πιο δύσκολη και κρίσιμη φάση του της σύγχρονης ιστορίας του. Δεν είναι ασέβεια για το παρελθόν σου στην ομάδα; Μην απαντήσεις καν πήγες στο γαύρο.

Ολυμπιακός Βόλου:
Ένα βίντεο δέκα χιλιάδες κείμενα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να γράψω για τους άλλους. Από βδομάδα, ανάλυση αγωνιστική - αγωνιστική. Έτσι για το comeback. Και καλά κουράγια γενικώς. Φιλούρες από τον πλανήτη. Και καλή χρονιά. Και ναι ρε κουφάλες το πιστεύω.

Και τι να πεις…

2010-05-06T17:02:00.010+03:00

Χθες ήμουνα από τους απεργοσπάστες. Στο γραφείο. Χωρίς απειλές για απόλυση. Χωρίς καμία κατεύθυνση από μια ιδιαίτερα προοδευτική εργοδοσία. Αλλά με αρκετή δουλειά. Από τις 11 και μετά σκεφτόμουν αποκλειστικά την πορεία. Ήθελα να φύγω και δεν έφυγα. Με δική μου (και μόνο) ευθύνη. Το πρώτο ραπόρτο είχε να κάνει με το μέγεθος της πορείας. Ένας φίλος από την άλλη γραμμή του ακουστικού που παρακολουθείτε από τα βαλιτσάκια της δημοκρατίας ήταν εκστασιασμένος. «Μαλάκα πιο πολύ κόσμο και από τον Σπράο. Το ΚΚΕ αρχίζει στην Ομόνοια και τελειώνει στην Μόσχα. Και στο πεδίο του Άρεως χαμός. Ο κόσμος είναι οργισμένος. Έχει και πιτσιρικάδες. Έχει και μπάχαλους. Είναι όλοι εδώ. Στο λέω αν είναι έτσι δεν θα περάσουν τα μέτρα». Αισθάνθηκα χάλια. Τα έβαλα με εμένα. Εγώ δεν ήμουν εκεί. Τουλάχιστον σαν φυσική παρουσία, ακόμα και αν αυτό αποτελεί μια μικροαστική δικαιολογία και τίποτα περισσότερο.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω όταν το διάβασα για πρώτη φορά σε κάποιο μπλογκ και στα απεργοσπαστικά ενημερωτικά site στο διαδίκτυο. Έλεγα από μέσα μου είναι μια στεγνή προπαγάνδα των λακέδων. Αποκλείεται. Υπερβολές και προπαγάνδα. Τρεις νεκροί. Από εμπρησμό τράπεζας. Αδύνατο να το σκεφτείς. Ή να το φορτωθείς, όπως τον Αλέξη Ασλάνη.

Η απεργία σπάει και το πανηγύρι στήνεται. Σαρκοφάγα που δραπετεύσαν από το εθνικό κήπο. Τα φώτα ανάβουν. Οι προβολείς φωτίζουν. Λίγη πούδρα, λίγο μέικ – απ, μια γραβάτα, ένα ταγιέρ που βουρ για τα δελτία ειδήσεων του νταχάου. Shock Therapy. Είδες τι κάνανε οι διαδηλωτές; Πως τολμήσατε και βγήκατε στους δρόμους δολοφόνοι! Παιχνίδι ενοχών. Τα ξένα μέσα ξεκινούν από την απίστευτη παρουσία του κόσμου και τελειώνουν στην τραγωδία. Οι δικοί μας ξεκινούν και τελειώνουν στην τραγωδία. Κάποιοι, ή ηλίθιοι ή δικοί τους προβοκάτορες τους έδωσαν για ακόμη μια φορά την πάσα που χρειάζονταν. Η παρουσία 200.000 ανθρώπων αγνοείται. Γίνεται στάχτη στην Μαρφίν του κεφαλαίου. Όπως ακριβώς και οι τρεις (τέσσερις) συμπολίτες μας. Από τον ίδιο φαύλο κύκλο. Τι να πεις για επανάσταση και εξέγερση; Με νεκρούς αθώους ανθρώπους;

Η Βουλή, αυτό το άνδρο του δικτατορικού κοινοβουλευτισμού, πολιορκείται. «Να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Συθέμελα. Να μια εικόνα που με ξανακάνει να νοιώσω ντροπή που δεν ήμουν εκεί. Ναι, θα ήθελα να είμαι από το πεδίο του Άρεως μέχρι και το Σύνταγμα και μετά στα Εξάρχεια που βίωσαν άλλο ένα πογκρόμ με τσαμπουκά χωριατίλας από τους μπάτσους της μητρόπολης. Δεν θα ήθελα όμως να είμαι στην Σταδίου. Και χθες η Σταδίου τράβηξε τα φώτα. Ξαναγυρνάμε στους θανάτους. Σύληση νεκρών. Από κόμματα, πολιτικούς, δημοσιογράφους. Εικόνες συγκινησιακά φορτισμένες. Ηλεκτροσόκ σε όσους τυγχάνει να σκέφτονται να εξεγερθούν. Θα χρησιμοποιήσουμε την τραγωδία για να σας γαμήσουμε κουφάλες.

Στα ψιλά γράμματα ο προπηλακισμός του Βγενόπουλου, ιερού τέρατος της επιχειρηματικής λογικής που εκλαμβάνει το κέρδος ως κάτι σημαντικότερο της ζωής, ώστε να αφήσει το συγκεκριμένο κατάστημα ανοικτό την ημέρα εκδήλωσης της λαϊκής αγανάκτησης (ασφαλώς αυτό δεν δικαιολογεί την πυρπόληση της τράπεζας). Οι θεωρίες περί μη υπάρξεως συστήματος πυρόσβεσης ή περί εντολών μη αποχώρησης από την δουλειά όταν από τις 12 το πρωί οι υπάλληλοι εξέφραζαν φόβου στους διεθυντάδες τους δεν ενδιαφέρουν τα μέσα ενημέρωσης. Όχι, ο Βγενόπουλος και τα παρεάκι του δεν συγκαταλέγεται στους δολοφόνους. Αυτός έχει λεφτά. Οι (φυσικοί) δολοφόνοι, δηλαδή τα μαλακιστήρια ή προβοκάτορες που πέταξαν την βόμβα, εκτιμώντας ότι έτσι θα νικήσουν τον καπιταλισμό, το ΔΝΤ και το κεφάλαιο θα συλληφθούν θέλουν δεν θέλουν. Μαζί τους, επί τη ευκαιρία, θα γονατίσει και μια γειτονιά που ακόμα θέλει να σκέφτεται. Και η οποία βέβαια φέρει την ευθύνη, την απόλυτη ευθύνη της μη αποβολής όλων των χουλιγκανοειδών πιθήκων με τα ανυπέρβλητα προσωπικά ψυχολογικά αδιέξοδα από τους κόλπους της. Η ελευθερία σύντροφοι θέλει και αυτοκριτική και η δική σας φαντασιακή ελευθερία είναι ένας ξοφλημένος αυτισμός.

Η Κανέλλη υπερασπίζεται το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ διαρρηγνύοντας την επί σειρά ετών νομιμοφροσύνη του. Μπράβο! Εύγε! Τα μέλη του ΚΚΕ δεν φώναζαν να καεί η Βουλή. Ούτε επιτέθηκαν στα μπατσόσκυλα και πάντα περιφρουρούσαν τις πορείες τους. Αλήθεια, πάντα τις περιφρουρούν. Πάντα αποποιούνται κάθε σύγκρουση, όπως ο αστός την απεργία. Κατασταλτικό Κόμμα Ελλάδας. Συντηρητισμός με μπίζνες τύπου «Γερμανός». Το μόνο που ξέχασε να μας πει η αγαπητή Λιάνα, είναι πως δώσαμε το καλό παράδειγμα και παραδώσαμε τα όπλα στην Βάρκιζα. Πως ξεπουλήσαμε τον ελληνικό λαό και επιτρέψαμε την καπιταλιστική (ληστρική) διακυβέρνηση λόγω των διαταγών της μαμάς Ρωσίας. Τουλάχιστον, η Λιάνα τον φτωχών, ξεμπρόστιασε τον χαφιέ και μειοδότη Τέλογλου και το ανθρωποειδές και «έτοιμο για όλα» μπουμπούκο του ΛΑΟΣ, οποίος δεν παράλειψε να δηλώσει την απόλυτη υποταγή του στο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο σύμφωνα με τον γνωστικό αυτό νάνο μπορεί να τροποποιείται μόνο από τις κοινοβουλευτικές (ενδοληστρικές) διαδικασίες. Ο ρόλος της ακροδεξιάς by default.

Μοιάζει σαν να ναι Δεκέμβρης του 1944. Όχι αυτού της ρεζέρβας με την πολιτισμική του διάσταση. Λίγο πριν την Βάρκιζα. Ή μάλλον ακόμα περισσότερο Ιουλιανά. Είδα τους Αρβύλα σε βίντεο να μιλάνε για ομοψυχία για συναίνεση, για συνεννόηση. Μακάρι, αλλά διαφωνώ. Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Δεν μ’ αρέσει ο πόλεμος, αλλά έχουμε (εμφύλιο με περιτύλιγμα παγκόσμιου). Και δεν έχω καμία διάθεση για συναίνεση. Με τους ληστές, τους δολοφόνους (ένθεν εκείθεν), τους προβοκάτορες, τους φασίστες. Δεν θέλω να ακούσω άλλες υποσχέσεις. Ούτε να κάνω άλλο υπομονή. Μόνη μου πατρίδα η εξέγερση. Μόνοι μου σύμμαχοι οι εργαζόμενοι (απεργοί και μη) οι φοιτητές, οι συνταξιούχοι, οι πληγέντες. Όσοι για χρόνια πληρώνουν τα σπασμένα. Και μόνοι εχθροί οι εξουσιαστές (ούτε καν οι διαμεσολαβητές μπάτσοι). Μην τους αφήσουμε να το πάνε εκεί που τους συμφέρει. Εκεί που ξέρουν πώς να κερδίζουν. Η πρώτη μας αντίσταση είναι να θωρακίσουμε τον εαυτό μας. Από κάθε λογής προβοκάτσια. Θυμάμαι τον Δεκέμβρη. Τότε που για τελευταία φορά αποτύχαμε. Να πάρουμε μαζί μας μια κοινωνία που τραβούσε ολοταχώς για την σήψη. Για άλλη μια φορά: Αν όχι τώρα πότε; Αν όχι εμείς ποιοι; Αν όχι εσείς ποιοι; Πιο συλλογικά από κάθε άλλη φορά.

ΥΓ1: Ας είναι ελαφρύ το χώμα για τους εργαζομένους της Marfin.

ΥΓ2: Ας είναι λίγο πιο μαζικές οι συγκεντρώσεις μας. Στην μαζικότητα χάνεται και η προβοκάτσια. Ή τουλάχιστον «ελέγχεται» (θου κύριε) λίγο καλύτερα η βλακεία.

ΥΓ3: Ας είναι μια φορά ένας αγώνας για το καλύτερο της κοινωνίας μας. Ως εδώ (αιδώ)…. Χθες στην πορεία ήτανε 200.003 (4).

Βόμβες και (στα) Σκουπίδια

2010-03-30T16:45:00.006+03:00

Η είδηση σκάει σαν βόμβα. Όπως ακριβώς έσκασε και η ίδια η βόμβα. Στα χέρια ενός μετανάστη που εξασκούσε συνοδεία της οικογένειάς του το καθημερινό χόμπι της συλλογής τροφής και άλλων τιμαλφών από τα σκουπίδια.

Στην αρχή η πρώτη μιντιακή εκδοχή έκανε λόγο για έκρηξη της βόμβας στα χέρια του «τρομοκράτη». Ημέρες Ξηρού. Με τον Χρυσοχοΐδη να αποδεικνύεται σε γκαστόνε. Νεκρός επίδοξος βομβιστής, ξετυλίγεται το κουβάρι της νεοτρομοκρατίας, συλλήψεις προσαγωγές, γιάφκες. Η απόλυτη επιτυχία της αστυνομίας. Ομολογώ ότι αυτό το σενάριο με φόβισε. Εννοώ, ότι όσο αντίθετος και αν είμαι με την επιλογή του ένοπλου επαναστατικού αγώνα και των πρακτικών του, το ενδεχόμενο μιας «επιτυχίας» της αστυνομίας στον τομέα αυτό θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Κρατικοί καγχασμοί, πομπώδης έπαρση, εμβατήρια, ο χρυσομπατσίδης με ύφος Αλίκης του ναυτικού στην τηλεόραση. Όλο στόμφο και νάζι. Και τι νάζι? Νάζι-ναζί! Οι μπάτσοι καυλωμένοι και το (όποιο) κίνημα για άλλη μια φορά ηττημένο. Ακόμα κι αν το επαναστατικό κίνημα δεν έχει καμία σχέση με τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα (και δει με την μορφή του ένοπλου σήμερα) η εξάρθρωση μιας τέτοιας οργάνωσης θα έφερε ένα μεγάλο πλήγμα μέσω της αλλαγής στο ηθικό των μπατσο-μαντρόσκυλων. Άλλωστε η πρόσφατη δολοφονία (πισώπλατα σημειώνω) του Λάμπρου Φούντα στη Δάφνη, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Οι μπάτσοι έχουν χαρεί σε βαθμό που δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο. Η χαρά τους, σημαίνει a priori σκεπτικισμό. Όπως βέβαια και η χαρά των όποιων ενόπλων (δεν λέω τρομοκρατών γιατί απλά δεν είναι) αγωνιστών με την φρασεολογία των ντόνατ. Και αυτή κάτι περίεργο κρύβει. Κάτι που δεν ταιριάζει σε κανένα γνήσιο επαναστατικό κίνημα.

Το σενάριο όμως απεδείχθη συντριπτικά διαφορετικό. Ο νεκρός ήταν ένα 15χρονο αγόρι (μετανάστης) από το Αφγανιστάν που ήρθε σε επαφή με την βόμβα στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει τροφή ή τέλος πάντων κάτι «χρήσιμο και πολύτιμο» για την δική του και της οικογενείας του προσφυγική καθημερινότητα. Η ιστορία έχει από μόνη της κάτι το τραγικό. Τόσο που για μένα προσωπικά το «15χρονος», ή το «ψάχνουν συχνά στα σκουπίδια τροφή», ή και ο «πατέρας του είχε πεθάνει από βόμβα» και όλες οι άλλες Φωσκολικά αναπαραγόμενες δακρύβρεχτες λεπτομέρειες από τα ελεεινά μέσα ενημέρωσης δεν μου προσθέτουν παραπάνω στεναχώρια. Και μόνο η είδηση του νεκρού – αυτής της αδιανόητα παράπλευρης απώλειας στον κόσμο των αγωνιστών – αρκεί.

Οι μπάτσοι λένε ότι πίσω από την επίθεση κρύβεται η οργάνωση «Συνομωσία των πυρήνων της φωτιάς» (της μαλακίας λέω εγώ). Η ίδια η οργάνωση τον αρνείται με μια ανακοίνωση κωμική. Πρόσφατα δε μια άλλη πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση με όνομα «Αντάρτικη ομάδα Λάμπρος Φούντας» ανέλαβε με τηλεφώνημα στην Καθημερινή την ευθύνη, ισχυριζόμενη πως δεν ήθελε να υπάρξει νεκρός (αυτό έλειπε κιόλας!) και ότι θα συνεχίσει με βόμβες στις πρεσβείες. Πρόκειται για κωμικούς, αλλά και επικίνδυνους όπως δυστυχώς απέδειξαν.

Σκέφτομαι γενικά τα όσα λέγονται για την τρομοκρατία. Και δεν μπορώ να ξεχάσω αυτά που πιστεύω ακόμα και τώρα που οι ενεργοί «τρομοκράτες» της χώρας τα σκάτωσαν για τα καλά. 1) Εντάξει οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, το σύστημα εν γένει, θέλει να χρησιμοποιήσει την «τρομοκρατία» και τους κοινωνικούς κινδύνους της ως επίφαση για να ανακόψει την όποια εξεγερσιακή μας διάθεση. 2) Εντάξει, οι φερόμενοι ως «τρομοκράτες» αντιμετωπίζονται ως ποινικοί κρατούμενοι, ενώ στην ουσία είναι πολιτικοί κρατούμενοι και τα αδικήματά τους είναι πολιτικά. 3) Ok, οι δημοσιογράφοι λασπολογούν απέναντί τους, η πολιτική υπόσταση της όποιας οργάνωσης εκμαυλίζεται, ώστε να παρουσιαστεί στον κόσμο σαν μια συμμορία αλητών και όχι σαν μια οργάνωση αγωνιστών με αγνά κίνητρα και επαναστατική – προοδευτική κοσμοθεωρία. Επίσης, 4) η προσπάθεια στοχοποίησης των «τρομοκρατών – αγωνιστών» ως κακοποιών αποπροσανατολιζόμαστε από τους πραγματικούς τρομοκράτες – τους εξουσιαστές, τους πραγματικούς κακοποιούς, κλέφτες, δυνάστες και καταπιεστές της ζωής μας.

Λίγο πολύ μπορούμε να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετωπίζει τους αγωνιστές. Τους φωτογραφίζει ως «τρομοκράτες», ακυρώνοντας κάθε τους ενέργεια, γεγονός διόλου αληθές. Παράλληλα όμως, διαφωνώ (κάθετα) με τον τρόπο που ορισμένες φορές η αριστερά αντιμετωπίζει τους συντρόφους που διαλέγουν το ένοπλο. Η «αγιοποίησή» τους μου προκαλεί θυμό. Κρατάω, λοιπόν, ίσες αποστάσεις. Δεν θεωρώ τους αγωνιστές του ένοπλου «τρομοκράτες». Δεν τους θεωρώ όμως και «επαναστάτες». Τουναντίον. Η ιστορία του ένοπλου αγώνα, έχει περίτρανα αποδείξει πως αν τελικά υπηρετεί μια πλευρά, αυτή είναι η πλευρά των εξουσιαστών. Λυπάμαι, αλλά έτσι νομίζω πως είναι.

Βέβαια στην πορεία των χρόνων έχουν αλλάξει πολλά. Από τον Βινσέντι και τον Unabomber, την Ούλρικε Μάινχοφ και τον Αντρέας Μπάαντερ, τον Κάρλος και τους Τουπαμάρος, το ένοπλο σήμερα βρίσκεται όπως άλλωστε το κάθε τι πολιτικό σε κατάσταση παρακμής. Μπορεί για κάποιον, όλοι αυτοί να είναι «τρομοκράτες» και η βία να αποκηρύσσεται εν γένει, αλλά δεν νομίζω πως δεν οφείλει κανείς να αναγνώσει σημαντικές διαφορές μεταξύ των αγωνιστών που διάλεξαν τον ένοπλο αγώνα και έδρασαν ανά τον κόσμο μεταπολεμικά μέχρι και την δεκαετία του 80. Τις διαφορές που προκύπτουν από την β’ γενιά τρομοκρατών και τέλος τις διαφορές που προκύπτουν από την φερόμενη νέα γενιά της νεοτρομοκρατίας τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως. Δυστυχώς η πορεία μοιάζει άκρως πτωτική. Πλέον, η διαφωνία από απλά ιδεολογική γίνεται και προσωπική.

Αναρωτιέμαι τι στο διάολο είναι αυτή η νέα μορφή «τρομοκρατίας». Τι σκατά μπορεί να έχουν στο μυαλό τους αυτού οι άνθρωποι. Όσοι ανά μια εβδομάδα βάζουν και από μία εκκωφαντική στρακαστρούκα σε κτίρια και σημεία που ανακαλύπτουμε μετά την ύπαρξή τους. Αναρωτιέμαι αν όλα μπορούν να εξηγηθούν με την απλή λογική της διάβρωσης των οργανώσεων από το κράτος. Μετά πάλι νοιώθω ότι τα τυπάκια αυτά είναι τόσο άχρηστα που μπορεί και να κάνουν ότι κάνουν χωρίς την παραίνεση του κράτους. Το οποίο βέβαια γουστάρει και επικαρπώνεται της ευκαιρίας να μας ρίξει ένα χεράκι σε όλους μας. Είτε βάζουμε, είτε δεν βάζουμε βόμβες. Θυμώνω και διατυπώνω τις σκέψεις μου. Σχετικά με όλες αυτές τις νέες επαναστατικές (τάχα μου τάχα μου) οργανώσεις που θέλουν να μετατρέψουν την κοινωνία μας σε ντιβάνι και πάνω της να αραδιάσουν τα χιλιάδες μικροαστικά και ψυχαναλυτικά σύνδρομα τους. Και ΌΧΙ αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάω ποιοί πραγματικά είναι οι ταξικοί μου εχθροί και τι δικές τους καλές πράξεις. Αλλά το αντάρτικο πλέον έφτασε στον πάτο του. Κατάφερε, με την ευρηματικά μαλακισμένη δράση του να σκοτώσει έναν 15χρονο μετανάστη. Έναν από αυτούς που προασπίζεται. Με μηδενική πιθανότητα να σκάσει η βόμβα στα χέρια ενός ταξικού εχθρού (όχι βέβαια ότι αυτό θα έλυνε το πρόβλημα της ταξικής πάλης. Θα έδινε όμως λόγο ύπαρξης σε μια επαναστατική οργάνωση). Προφυλαγμένοι στην ασφάλεια του καναπέ. Με δράση στα Πατήσια και τις φτωχογειτονιές. Τρομοκρατάκια του γλυκού νερού με την διαπαιδαγώγηση της Μεταπολίτευσης και την αισθητικής της ευμάρειας.

Γενικεύοντας αρκετά, νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μαλακισμένα παιδάκια μεσοαστικών και αστικών οικογενειών που βιώνουν το κενό της αστικής οικογένειας και απαντούν σε αυτό τόσο αντιδραστικά, ώστε εν τέλει μπερδεύουν το αντάρτικο των πόλεων και την επανάσταση με το Nintendo και το Playstation. Σ’ αυτό τον virtual κόσμο που θέλουν να ζουν. Λες και παίζουν Gran Theft Auto. Βόμβες και υλικές ζημιές σε κτίρια, κακογραμμένες προκηρύξεις και επιθέσεις σε 20 χρονα μπατσάκια (δεν είναι και για λύπηση). Ουδεμία πολιτική σκέψη. Ούτε καν αναρχοαυτόνομη αλητεία. Γιατί αυτή ως βέρα αντιεξουσιαστική, ως αρχέγονα ελεύθερη έχει μια σπάνια ακατανόητη ισονομία. Κομπλεξισμός, κοινωνικός σνομπισμός, μεγαλομανία, δίψα για δόξα, εφηβεία και άλλα πολλά που πριν από κάδους και κτίρια σκάνε σαν βόμβα πρώτα μέσα τους. Η γενιά του πολυτεχνείου, η αριστερά και η μεταπολίτευση, με την αριστεροευμάρεια και τον ελιτισμό της έχει παίξει καλά τον πατριαρχικό της ρόλο.

Σχετικά δε με τους στόχους της οργάνωσης και το τι τελικά πέτυχαν αυτοί οι ογκόλιθοι του επαναστατικού κινήματος? Παραθέτω την άποψη του Η. Κανέλλη μέσα από κείμενο του για το εν λόγω θέμα στο protagon.

«Όταν νομίζεις ότι κάτι κάνεις βάζοντας βόμβες στο σκοτάδι, πυροβολώντας με καλάσνικοφ αστυνομικούς, ληστεύοντας τράπεζες, τροφοδοτώντας μια ύπουλη βία την οποία βαφτίζεις πολιτική, είναι υπόθεση πιθανοτήτων να υπάρξει νεκρός. Όχι ο νεκρός που, ενδεχομένως, επιδιώκεις, για να έχεις να λες ότι τρομοκράτησες το σύστημα. Άραγε, πόσες πιθανότητες είχε μια βόμβα στα Πατήσια, των χιλιάδων εργαζομένων αλλά και ανέργων, Ελλήνων και ξένων, να σκοτώσει, σύμφωνα με τη ρητορική και τους στόχους τους, έναν «ταξικό αντίπαλο»;

Ήθελα να ΄ξερα, στο εξής, με ποιο ηθικό σθένος θα συνεχίσουν να κάνουν κηρύγματα για τον δικαιότερο κόσμο που (υποτίθεται) πρεσβεύουν, για τον «άγριο καπιταλισμό», για την κοινωνία που φέρεται βάναυσα στους ξένους… Πόσο ασήμαντη για τις μεθόδους τους είναι η «παράπλευρη απώλεια» του μικρούλη από το Αφγανιστάν που κομμάτιασε η βόμβα τους; Ποια ρητορική και πώς θα συνεχίσει να διεκδικεί την υποστήριξη των δολοφονικών μεθόδων τους; Αν οι ληστείες είναι «απαλλοτριώσεις» κι αν οι δολοφονίες είναι «εκτελέσεις», αυτό που διέπραξαν χθες τη νύχτα τι είναι;

Θα μου πείτε: Τι τους νοιάζει; Ένα πράγμα νοιάζει αυτά τα φιλάρεσκα, ναρκισσιστικά, κομπλεξικά ανθρωπάκια, τα οποία στο όνομα αριστερών ή αντιεξουσιαστικών κηρυγμάτων, παριστάνουν ότι θέλουν έναν καλύτερο κόσμο (για τον οποίο δεν ρώτησαν κανέναν): η προβολή, η δημοσιότητα. Η βία στην οποία ορκίζονται είναι ο μοναδικός τρόπος να τους προσέξουν. Να γράφουν οι εφημερίδες και τα μπλογκ, να λένε τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις… Αυτή τη φορά μάλιστα τα κατάφεραν. Γίνανε πρώτο θέμα. Χαίρονται γι’ αυτό;»

Να ευχηθώ τώρα τι; Καλό Πάσχα; Βλέπετε η όλη αυτή ιστορία με την οποία θα ήταν τουλάχιστον (άλλη) μια ευκαιρία να ξεμπλέξουμε μια και καλή με τις μαλακισμένες πρακτικές που μας γυρνάνε χρόνια πίσω έπεσε λίγο πριν το Πάσχα και την μεταμοντέρνα υποταγή των Ελλήνων στον Θεάνθρωπο. Μια πίστη «αντιπαροχή», μαζί με μια εβδομάδα νηστείας και ένα Σαββατόβραδο με μυαλά πάνω στο τραπέζι. Έτσι, το θέμα θα ξεχαστεί. Αυτός ο νεκρός, δεν σηκώνει πολλά δάκρυα. Μετανάστης γαρ. Αν στο παρελθόν και σε πληθώρα πολιτικών δολοφονιών η δεξιά κάνει τον Κινέζο, τώρα ήρθε και η ώρα της Αριστεράς να σφυρίξει κλέφτικα… Ορθοπεταλιά στα κοκορέτσια….

Κεφτεδάκια - Κιοφτεδάκια, Fucking Wonderful !!!!!!

2010-03-18T20:03:00.007+02:00

Το λοιπόν... Ευκαιρία να γράψω ένα απλό post. Από μια απλή, καθημερινή και τόσο σημαντική εμπειρία. Γυρνάς από τη δουλειά. Λίγο κουρασμένος, λίγο αγχωμένος, λίγο ανοιξιάτικα ημίτρελος. Ακόμα δεν έχεις χωνέψει την κραυγαλέα deliverάδικη παπάρα με την οποία απάντησες στις κλίσεις του στομάχου σου, επειδή το προηγούμενο βράδυ δεν αξιώθηκες να μαγειρέψεις. Στην κουζίνα, τον πλέον κοινόχρηστο και κοινόβιο χώρο βλέπεις κάτι τόσο κοινό, μα τελικά τόσο σπουδαίο. Τα χειροποίητα τηγανητά κεφτεδάκια της γιαγιάς σου! Προσέξτε! Είναι χειροποίητα - 10 πόντοι! (και τι άλλο θα μου πείτε θα ‘ ταν, αλλά ο σύγχρονος frankenstein έχει φτιάξει μηχανή ακόμα και για αυτή τη δουλειά!). Είναι τηγανητά - 20 πόντοι! Μην ακούτε τους μαλάκες τους υγιεινιστές που μας τα έχουν κάνει μπάλες περί αποφυγής χρήσης του τηγανιού, περί καταστροφής των θρεπτικών συστατικών και άλλα τέτοια αποστειρωμένα. Μιλάμε για σκεύος απόλυτης ηδονής. Σκεύος που λατρεύεται ευσπλαχνικά από τους φτωχότερους λαούς εδώ και αιώνες. Τους λαούς που έχουν φαντασία. Τους λαούς που παράγουν φαντασία, γεύσεις, χρώματα, αρώματα. Τους λαούς με τους ρώζους στα χέρια τους. Τους λαούς που επικοινωνούν με τη γη που πατάνε. Τους λαούς που διεκδικούν την μεσημεριανή σιέστα τους. Την καλοκαιρινή παραζάλη τους. Την χειμωνιάτική ραστώνη τους. Τα οικογενειακά γεύματα τη Κυριακή το μεσημέρι. Εκεί που ακόμα συντελούνται θαύματα. Αυτά για το τηγάνι, ακέφαλοι αμερικανοτσολιάδες. Γυρνάω πίσω στα κεφτεδάκια. Είναι της γιαγιάς! - 30 πόντοι. Δεν ξέρω αν όσο μεγαλώνω συντηρητικοποιούμαι. Αλλά είναι τελικά πολύ σπουδαίο πράγμα να έχεις μια γιαγιά. Δεν ξέρω επίσης τι σκατά συμβαίνει με τα δικά της φαγητά. Δεν εννοώ τη δική μου τη γιαγιά. Αλλά τις γιαγιάδες όλου του κόσμου. Τι στο καλό περιέχουν οι συνταγές τους? Τι τόσο διαφορετικό από το φαγητό των νεότερων? Τι τόσο πιο τέλειο? Λες και κουβαλάνε πάνω τους σοφία χρόνων. Που έχει κατασταλάξει και έρχεται να αποδομήσει τον τσελεμεντέ του νεομαλάκα που αντιμετωπίζει την μαγειρική σαν να είναι εργαστήριο παραγωγής χλωρίνης. 100 γραμάρια αλάτι, 2 σκελίδες σκόρδο και τηλ στο 210 ..... για να στα φέρουν.

Και τι είναι λοιπόν αυτά τα κεφτεδάκια. Για μένα χθες ήταν αυτή η απλότητα που λείπει τόσο εκκωφαντικά από τη ζωή μου. Ένα φαγητό απλό, καθημερινό, μα τόσο οικείο και ασφαλές. Από αυτά τα πράγματα που περνάνε στο dna. Χωρίς καμία επιτήδευση, καμία μεγαλοφανφάρα, κανένα φούμο. Κεφτεδάκια! Κιμάς, ψωμί, αυγό, αλάτι, κρεμμύδι, σκόρδο, δυόσμος, μαϊντανός και λάδι. Άντε γεια! Ποιά ωραία τροφή είναι πολύπλοκη και απόμακρη από τη φύση μας? Δεν χρειάζεται ούτε να καρφώσεις τα πόδια μιας χήνας και να την ταϊζεις καλαμπόκι μέχρι να πρηστεί το συκώτι της, να πει το ποίημα, και εσύ να φας το πρησμένο συκώτι της, που φέρει τον βαρέως βαρβαρικό όρο φουαγκρά (ακούγεται σαν το ίδιο το βασανισμό της χήνας). Ούτε χρειάζεται να εκτρέφεις κοτόπουλα χωρίς κεφάλι τα οποία αφού ψήνονται σε περιβάλλον Metropolis του Fritz Lang, πασαλείβονται με μαγιονέζα πολυεθνικής - τύπου αστάρι για το πρώτο χέρι και εν τέλει εμπερικλείονται σε ψωμάκι που έχει μεγαλύτερη συνάφεια με playmobil παρά με αλευρόμυλο. Αυτά... Κιοφτεδάκια λοιπόν και να και το εξίσου παραστατικό link όπου ο μέγιστος Ζήκος κάνει τη δική του ωδή στην μαγεία του κεφτέ. (στο 2:55)

http://www.youtube.com/watch?v=v78V1nGeRWw

Dept για Dept….

2010-03-10T16:54:00.006+02:00

Χρέος; Άντε! Μη μου πεις….Γράψτα στο χιόνι!!!

Το χουμε δει το έργο. Η επικαιρότητα, κατακλύζεται από ένα εντέχνως κατασκευασμένο θεματάκι, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της εκάστοτε καθεστηκυίας τάξης. Απλουστεύσεις, γενικεύσεις, συρφετός βλακείας, ανακριβειών, υπερβολών και άλλων λοιπών ημίμετρων μικροαστικών καταλοίπων που συχνά με βαραίνουν ακόμα περισσότερο και από το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύονται.

Θα προσπαθήσω να θυμηθώ, κομμάτι χοντροκομμένα τα κυριότερα θέματα του δημοσίου διαλόγου τα τελευταία χρόνια. Έτσι, όπως τουλάχιστον οι δικές μου κεραίες τα έχουν συλλάβει. Είπαμε, η ανταπόκριση από την μπαλαλάικα, όλο και πιο εξασθενημένη, όλο και πιο σπάνια, προσκυνάει την συντεχνία του υποκειμενικού. Αν θυμάμαι καλά, το Σεπτέμβριο του 2008 είχαμε το Βατοπαίδιο και τις ανταλλαγές ακινήτων σε mode «εν Χριστώ αδελφών» με υψηλά επίπεδα ψυχικής πουστόζης. Περάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, όπου το κάθε τηλεοπτικό άσχετο, ημιμαθές και αντιπαθές βλακάδι κατέθεσε τον πακτωλό των γνώσεών του στον πορνοδιαστροφικό δημόσιο τηλεπρωκτό. Ακολούθησε μια ισχυρή δόση SIEMENS, διαφθοράς, μίζας, μύξας και ρεμούλας, και σαν καλοκαίριασε περάσαμε στον αστερισμό των δασών που μετατρέπονται σε μεζονέτες. Θυμίζω, όλα αυτά σε επίπεδο κρεοπωλείου, τηλεοπτικού. Μια πρόχειρη δίκη, ένας δημοσιογραφίσκος του θεάτρου σκιών που υποδύεται τον αδιάβλητο και άτεγκο δικηγορίσκο πολυτελείας. Σαν χειμώνιασε ήρθε και ο Δεκέμβρης. Κοινωνικές αναλύσεις που διακόπτονταν από διαφημίσεις σερβιέτας. Η αριστερά της TV με δάκρυα στα μάτια και το μπουκάλι της εξέγερσης στο κώλο. Και η πραγματική δεξιά που έκανε λόγο για επέμβαση του στρατού, για τα μικρομάγαζα που κλείνουν, για την αγορά, το πνεύμα των Χριστουγέννων, τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό. Μετά ξανά οικονομική κρίση. SIEMENS πάλι ως πασπαρτού και πολιτική επικαιρότητα με μπόλικες εξεταστικές – προανακριτικές και άλλες πολλές επιτροπές - θιάσους των μακράν κομικότερων πολιτικών της μεταπολίτευσης. Ευρωεκλογές – βουλευτικές, προεκλογική περίοδος, θρίαμβος του μΠΑτΣΟΚ και διαδοχολογία στη Δεξιά, την από μάνα χούντα γεννημένη. Νέα Γρίπη και το παραμύθι του εμβολίου-πρέζα. Να την χτυπήσω ή να μην τη χτυπήσω την ένεση;

Και σήμερα, στα πρώτα βήματα του 2010 σκάει το μεγάλο θέμα του δημόσιου ελλείμματος και τους χρέους. Θυμάμαι πως όταν το θέμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν στην έντασή του, όταν δηλαδή ο υπόλοιπος κόσμος ασχολείτο σοβαρά με την χρηματοπιστωτική κρίση στην Αμερική και τις ενδεχόμενες συνέπειές της, διάφοροι διακεκριμένοι οικονομολόγοι έκαναν λόγο για πολλαπλά στάδια στην κρίση. Ένα από αυτά, και συγκεκριμένα το 2ο ονομάζεται στάδιο της κρίσης των «χρεών» (για δες κάτι πράγματα!) αλλά εμείς ως χώρα ασχολούμασταν με τα 28 δις που ο Αλογογκούφης χάριζε στις τράπεζες για την ενίσχυση της ρευστότητάς τους. Οποία εξαπάτησης.

Τι φταίει όμως για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας; Νομίζω πολλά: 1) Ο καπιταλισμός και η φύση του συστήματος: Το ξέρω ακούει πολύ ΚΚΕ αυτή η ρητορική, αλλά η ουσία είναι ότι το συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα δημιουργεί και «θεραπεύει» μόνο του, μέσα από τις κορπορατιστικές του δομές, μια σειρά από εκτεταμένες διεθνικές κρίσεις. Είναι η δική του version της «αναδιανομής» του πλούτου, της «αναδιανομής» ρόλων στην πάλη των τάξεων, του «ξεσκαρταρίσματος» στην ταξική διαστρωμάτωση. Κάτι τέτοιο γίνεται και στο μικρόκοσμο της πρέζας, όταν οι έμποροι αποφασίζουν να σπρώξουν στην αγορά λίγη «καθαρή». Η πιάτσα παθαίνει ένα σοκ. Οι πιο αδύναμοι παίκτες της λένε το ποίημα, ο χάρτης μεταποιείται απλά, και την επόμενη μέρα, υπό νέες δομές σχέσεων, το παιχνίδι συνεχίζεται αδιάκοπα.

2) Το στραβό μας το κεφάλι. Το να διαχειρίζεσαι χρήματα ως κράτος, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον το να διαχειρίζεσαι δανεικά. Η ιστορία αυτού του κράτους ξεκινάει με δανεισμό. Και ταυτόχρονα ξεκινάει και με τα πρώτα ψέματα περί της τακτοποίησής του. Στο σύγχρονο ελληνικό κράτος η ιστορία διανθίζεται και με άλλα όμορφο νεοελληνικά τερτίπια. Η ταυτότητα του νεοέλληνα, με την αισθητική παρακμή του, την λαμέ νεοκουλτούρα του και το επικίνδυνα περιορισμένο θυμικό του τινάζουν τη μπάνκα στον αέρα. Ο εμφύλιος δεν χάνεται, αλλά προδίδεται. Η δεξιά προετοιμάζει το έδαφος για τη χούντα. Η χούντα πέφτει, και ο καταταλαιπωρημένος λαός αυτού του τόπου κληρονομεί τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ του «δώστα όλα». Και τα δανεικά των υποδομών και της (καπιταλιστικής) ανάπτυξης ταΐζουν τους νεοέλληνες χωρίς καμία μακροπρόθεσμη σκέψη. Libido στο εφήμερο. Τα στομάχια γεμίζουν με δανεικά. Οι προσδοκίες του ‘60, αντικαθίστανται με μπουζούκια και γαρίφαλα. Είμαστε και γαμώ τους λαούς. Οι πρώτοι, οι μάγκες, οι έξυπνοι. Δουλέψτε κορόιδα Ευρωπαίοι. Ένας λαός αντιπαροχή. Στο βωμό μιας καλοπέρασης χωρίς καμία υποδομή, χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς καμία απαίτηση. Μόνο που σήμερα κάποιος ζητάει το λογαριασμό και δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να τον πασάρουμε διακριτικά στον διπλανό μας.

Και τι κάναμε; Περάσαμε 2 δεκαετίες ζάχαρη. Οκ είναι άδικο να χρησιμοποιώ τον πληθυντικό για όλο το έθνος (δεν πιστεύω στα έθνη) ή τους πολίτες του νεοελληνικού κράτους. Κάποιοι, λίγοι ως είθισται, την πέρασαν ζάχαρη και η πλειοψηφία χανόταν στην ταξική μετάφραση της μεταδημοκρατίας. Όμως, η πλειοψηφία (δυστυχώς) παρείχε με τη συμπεριφορά της και τη στάση της τη νομιμοποιητική βάση για αυτό το φαγοπότι των λίγων. Είτε μας αρέσει, είτε όχι είναι δυστυχώς έτσι τα πράγματα. Στο πλαίσιο της απόδοσης ευθυνών κάποτε θα πρέπει να βάλουμε και τους εαυτούς μας μέσα. Και την εργατική τάξη. Και δεν μπορώ άλλες αριστερίστικές απενοχοποιητικές παπαρδέλες, γιατί μπορούμε να εφεύρουμε αντίστοιχα ψυχαναλυτικά κόλπα και για τους ληστές – κεφαλαιοκράτες της ιστορίας. Δεν ήθελε και πολύ. Τα πακέτα ντελόρ μεταποιήθηκαν σε βίλες, μίζες, κότερα, γκόμενες, καλοπέραση γενικότερα. Ένθεν εκείθεν. Βάλαμε τα παιδιά μας στο δημόσιο. Θα ήθελα να είχα το εξής στατιστικό δεδομένο: Πόσοι Έλληνες έχουν παράλληλα κάποιον συγγενή τους δημόσιο υπάλληλο και κάποιον συγγενή τους στο Πολυτεχνείο στην εξέγερση του 1973. Το ποσοστό θα πρέπει να είναι συγκλονιστικό. Βασιστήκαμε σε ένα οικονομικό μοντέλο παροχής «υπηρεσιών». Μου ‘ρχεται στο μυαλό μια χοντρή τσατσά, τη στιγμή που φωνάζει το εμπόρευμα να έρθει από τα ενδότερα. Τουρισμός. Αλλά σε βέρο «άρπα κόλα» - ελληνικό mode. Rooms to let. Νομίζοντας ότι επειδή η χώρα έχει φυσικές ομορφιές αυτό αρκεί για την ες αεί και αβίαστη εισροή χρημάτων και μάλιστα πολλών. Και σήμερα έχουμε μια βιομηχανία που παράγει το 14% του ΑΕΠ (ούτε στο Age of Empires δεν περνάς επίπεδο πολιτισμού) και έναν δημόσιο τομέα περίπου του μεγέθους των ΗΠΑ των 400 εκατομμυρίων κατοίκων. Η υπερτροφία αρχίζει και βρίσκει το νόημά της.

Τέλος, στο επίπεδο των «δικών» μας ευθυνών μπορούμε να προσθέσουμε και τους πολιτικούς made in Greece. Αισίως, φροντίσαμε να γαλουχήσουμε μια ευγενή τάξη πολιτικάντηδων, η οποία ξεπλένει το χρήμα της αστικής τάξης χωρίς να διώκεται ποινικά. Σ’ αυτό δεν είμαστε οι μόνοι ασφαλώς, όμως η πρόσθεσή του στον κατάλογο των υπολοίπων εξηγεί κάποια μηδενικά στο λογαριασμό του χρέους.

3) Πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι. Το 1952, ελέω των πληγών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του φόβου νέων πολεμικών συγκρούσεων είχαμε αυτή την ομορφιά που στην αγγλική λέγεται European Coal and Steel Community ECSC. Η Ιδέα το 1957 μετεξελίσσεται σε European Economic Community ή αλλιώς ΕΟΚ στην οποία και η χώρα μας έγινε αισίως μέλος με την υπογραφή του εθνάρχη με τα φρύδια και χωρίς τα ομόηχά τους.
Αυτή η «πολιτική και καλά» Ένωση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το πανηγυράκι των οικονομικά πλουσιότερων Ευρωπαϊκών χωρών και των οικονομικά υποδεέστερων συμμάχων-υποτελών τους που παίζουν το ρόλο του βαστάζου με αντάλλαγμα μια πρέζα εξουσία και μια αίσθηση τάχα μου τάχα μου ανωτερότητας. Από την αρχή της ιστορίας της μέχρι και σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδείξει ποιοι είναι οι στόχοι της, τα αφεντικά της, ο προορισμός της και το κάρμα της. Η Ευρώπη των αφεντικών και όχι η Ευρώπη των λαών. Μια ένωση - αγορά, με μόνους προορισμούς τις οικονομικές συμφωνίες που αβγατίζουν φράγκα για τους δυνατούς παίκτες. Και εμείς είδαμε φως και μπήκαμε. Υπάρχει μέχρι σήμερα θετικό ισοζύγιο από την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Αμφιβάλω. Οι σύμμαχοί μας δεν είναι τίποτα παραπάνω από τους διεθνικούς νταβατζήδες - τοκογλύφους μας, που μας δανείζουν για να τα πάρουν πίσω χοντρά και μας σπρώχνουν σιγά σιγά στο κλαράκι σαν άβγαλτη επαρχιώτισσα πουτάνα. Ρόλο που αποδεχτήκαμε ως χώρα, ως κράτος, ως έθνος, αλλά και δυστυχώς ως λαός με τις επιλογές μας.

Και έτσι έρχονται και τα παρελκόμενα του περιπλανώμενου Ευρωπαϊκού θιάσου. Ομόλογα, spreads, ληστρικά επιτόκια και μια σειρά από λοβιτούρες που είτε σε περίοδο κρίσης, είτε σε περίοδο ανάπτυξης φροντίζουν ώστε οι ανάγκες των μεγάλων παικτών να καλύπτονται ή έστω να υποβοήθιονται από την προσφορά των σύγχρονων μεταδημοκρατικών τους δούλων. Δηλαδή δεν υπάρχουν καλά που μπορεί να ενέχει όλη αυτή η Ευρωπαϊκή μας περιπέτεια; Υπάρχουν! Αλλά πιο είναι το κόστος. Ή τέλος πάντων αυτά τα αγαθά μήπως τυγχάνει να είναι μια καραμελίτσα ύπουλη και τρισάθλια. Δηλαδή, δεν λέω καλή η ιδέα της νομισματικής ένωσης και του ενιαίου νομίσματος (μόνο ως ιδέα, όχι ως εφαρμογή) χρησή και άγια η ελεύθερη διακίνηση προσώπων μεταξύ των συνόρων της Ένωσης, αλλά δυστυχώς μάγκες μου δεν μιλάμε ούτε για το γούντστοκ, ούτε για το κάμπινγκ στα Μάταλα. Η όλη ουσία της Ένωσης έγκειται στην «απελευθερωμένη αγορά» και την εύρυθμη λειτουργία της. Με άλλα λόγια, αν και εσύ και ο Ιταλός και ο Γάλλος κουβαλάς στην τσέπη σου ευρώ, αν πλέον δεν χρειάζεσαι ειδική άδεια για να πας από τη χώρα σου σε άλλη της Ένωσης, δεν είναι γιατί το κάναμε κοινόβιο, είναι γιατί είσαι και συ πλέον φίλε με προϊόν. Και τα προϊόντα καλό είναι να κινούνται ανεμπόδιστα για να κάνουμε μεγαλύτερο τζερτζελέ, if you know what I mean.

Επομένως, 4) τώρα που η νεοφιλελεύθερη πολιτική ξόφλησε, αισίως και για τα αφεντικά της Ε.Ε. – κατά κόσμο «Επαγγελματίες Εύποροι», τα ζόρια δεν άργησαν να έρθουν και για την πάρτι τους, και τα άπλυτα της γεμάτης αντιφάσεις Ένωσης βγήκαν στη φόρα. Οι μάσκες έπεσαν (για ακόμη μία φορά) καθότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές είχαν την φαεινή ιδέα να δώσουν λευκή επιταγή στους τραπεζίτες, δηλαδή σε ανθρώπους ακροβατούν στα όρια της πνευματικής αναπηρίας. Όταν λοιπόν τα πράγματα ζορίζουν στην δική σου τσέπη, δικαιολογημένα ψάχνεις να βρεις ποιος σου χρωστάει. Και σ’ αυτή την κατηγορία, το αφρικανικό Ελλάντα έρχεται στις πρώτες θέσεις των charts. Λένε όμως διάφοροι εθνικόφρονες και μη. Γιατί σε εμάς; Δεν χρωστάει η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία ή και στο κάτω κάτω της γραφής η ίδια η Γερμανία; Χρωστάνε. Φυσικά και χρωστάνε. Άλλα έχουν αποφύγει κάποιες από τις δικές μας λαμογιές, ή τουλάχιστον καλύπτουν με διπλωματικά τρικ το όποιο χρέος τους. Αν έχει τύχει να δείτε σε κάποιο από τα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ ή της κρατικής τηλεόρασης η τεμπέλα λέαινα όταν αποφασίζει να σταματήσει το ραχάτι της γιατί ένα ωραίο κοπαδάκι από Αντιλόπες που βρέθηκαν στα μέρη της, συνήθως ξεκινάει την επίθεση από το πιο ασθενικό, κουτσό, άρρωστο κ.τ.λ. Αντιλοπάκι. Και εν συνεχεία ανεβαίνει level. Το εν λόγω παράδειγμα μάλιστα το χρησιμοποίησε και ο Θ. Πάγκαλος, ιδιαίτερα γνωστός για τα πολιτικά φρονήματα του παππού του. Τυγχάνει λοιπόν να είμαστε το πρώτο κουτσό, ποταπό και άσχημο Αντιλοπάκι από το οποίο θέλουν να σβήσουν την πείνα την οποία οι ίδιοι δημιούργησαν οι δυνατοί σαν λιόντες Ευρωφίλοι μας.

Και πάλι λέω να σταματήσω να γράφω με μια παράγραφο επαναστατικής κανονικότητας. Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλο τα ίδια μένουν. «Η ζάλη των τάξεων». Ακούω διάφορες αναλύσεις περί μιας υποτιθέμενης αλλαγής στην μαρξιστική, πουλατζιανή, ή όποια άλλη τέλος πάντων ταξική ανάλυση. Περί της μη υπάρξεως προλεταριάτου, εργατικής τάξης, μεσαίων στρωμάτων που μπαλαντζάρουν μεταξύ πάτου και ταβανιού. Και σκέφτομαι σήμερα, αν εγώ προσωπικά, έχω υπάρξει σε μια περισσότερο ταξική κοινωνία από τη σημερινή ελληνική. Και απαντάω ευθαρσώς όχι. Τα τελευταία μέτρα είναι μια βαρύγδουπη απόδειξη του έντονου ταξικού πολέμου. Από τα 300 δις που μου λείπουν, μαζεύω 5 από την εργατική και τη μεσαία τάξη, αφήνω την πλουτοκρατία ανεπηρέαστη, τις τράπεζες σχεδόν αφορολόγητες (10%) και μέσω αυτής της νέας οικονομικής κατανομής βυθίζω τους ταξικούς μου αντιπάλους ακόμα περισσότερο σε μια δύσκολη κατάσταση προσδιορισμού της ταξικής τους συνείδησης. Δεν είναι άλλοθι για την εργατική τάξη. Δούλεψε 12 ώρες την ημέρα και μετά έλα να μου μιλήσεις για ταξική συνείδηση. Εδώ ξεχνάς το όνομά σου. Βοηθάνε και τα DVD, με τα 3D ανέραστα γαμήσια. Και τα μέσα μαζικής εξημέρωσης που ενορχηστρώνουν το χορό της αποχαύνωσης. Από την καύση μαγισσών στην καύση εγκεφαλικών κυττάρων. Κι όμως, όλα πάλι σε εμάς εναπόκεινται. Στην αγωνιστικότητά μας. Στη διάθεσή μας. Στις προθέσεις μας. Στην συλλογικότητά μας (πάλι την γαμάνε τα κωλοκόμματα της αριστεράς). Στην ενότητά μας (αμ δε). Στην αλητεία που πρέπει να διεκδικήσουμε πάλι. Στην καθημερινή προσωπική μας επανάσταση. Στην καθημερινή κοινωνική μας εξέγερση. Αρχίζω και βλέπω το ίδιο όνειρο. Όχι μόνο για τον 14ο μισθό και τις απλήρωτες υπερωρίες. Όχι μόνο για τις ληστρικές εργασιακές συμβάσεις. Όχι μόνο για τα μπλοκάκια, τις απολύσεις, την ρουφιανοκαριέρα. Όχι μόνο για τη βολή μας που θα χαλάσει προσωρινά. Όχι μόνο γιατί ο φραπές ακρίβυνε 2 ευρώ. Για την επαναδιαπραγμάτευση της ελευθερίας. Για την ελευθερία. Στους δρόμους…. Μην με ξυπνήσεις πάλι απότομα. Σεβάσου το δικαίωμα μου σ’ αυτό το εφηβικό όνειρο. Τα ωραία όνειρα, όπως και οι πραγματικοί έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ…

17N09

2009-11-18T14:27:00.004+02:00

«36 χρόνια χαμένα». Το σύνθημα αυτό, γραμμένο σε πλακάτ που κρατούσε μεσήλικας, της γενιάς του πολυτεχνείου, ομολογώ ότι με σημάδεψε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην χθεσινή πορεία. «36 χρόνια χαμένα».

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Κόσμος, αρκετός. Παλμός αφηρημένος. Κάπου ζωηρός, κάπου υποτονικός. Θυμήθηκα την συνέντευξη του Σαββόπουλου σε κάποια από τις επί της ουσίας αδιάφορα ίδιες Κυριακάτικες εφημερίδες. «Σήμερα την ελπίδα των 60s και 70s την έχει αντικαταστήσει η απελπισία».

Μπάτσοι. Πιο πολλοί από ποτέ. Πιο εξοπλισμένοι από ποτέ. Elephant man. Προβοσκίδες μεταμοντέρνες, τους προστατεύουν από το να μυρίζουν τις χημικές πορδές τους. Ασπίδες, χειροπέδες, γκλομπς, όπλα, κέρατα. Αστικός στρατός. Μια νέα χούντα. Και από τον Πολύδωρα στον Χρυσοχοϊδη, αλλάζουν μόνο τα περιφερειακά και ασήμαντα. Χθες, οι μπάτσοι μας πήγαν συνοδεία από την Κλαθμώνος μέχρι το τέλος, όπου και αποφάσισαν ότι θα πρέπει να κάνουν ντου. Συλλήψεις για νέους φακέλους. Κάτι σαν τους τηλεοπτικούς «Νέους Φακέλους». Και πάνω εκεί στην εκρηκτικά τεταμένη συμπόρευση, συνειδητοποίησα αυτό το επιφανές χάσμα. Την διαιρετική τομή. Οι άλλοι και οι μπάτσοι. Οι νικητές και οι χαμένοι. Οι έξυπνοι και οι χαζοί. Ξεχύθηκε αθρόα η μεγαλομανία, η βλακεία, η αυταρέσκεια, η μισαλλοδοξία των τάχα μου πεφωτισμένων – εξεγερμένων. Συνθήματα κενά. Χαζά. «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι». Το λες μια, το λες δύο. Μέτα το λες επειδή δεν έχεις κάτι άλλο να πεις. «Μέσα στο μυαλό σας έχετε σκατά, τι να καταλάβετε από λευτεριά». Συγκλονιστικά αντ’ αυτού. Εντάξει, οι μπάτσοι δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Ας το δεχθούμε a priori. Εμείς; Με τους όρους που προασπιζόμαστε (τάχα μου τάχα μου), ενδεχομένως να μην μπορούμε να ζήσουμε μαζί ούτε σε μια κατάληψη. Άλλωστε, παραδείγματα υπάρχουν πλείστα. Τι στην ευχή ξέρουμε εμείς από λευτεριά; Και υπάρχουν και χειρότερα. «Αυτό, αυτό, αυτό είναι σωστό, επίθεση στα τμήματα να βάλουνε μυαλό». Επιπέδου Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός στην καλύτερη. Λούμπεν όχι εκ φύσεως, αλλά εκ συνειδήσεως. Δηλαδή, βαυκαλιζόμαστε με τις χύτρες, με τις σφαίρες και το ψευτοαντάρτικο; Και αυτό μας καλύπτει; Μήπως έχουμε χάσει το στόχο μας; Οι μπάτσοι και τα σκατά του κεφαλιού της είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας; Που είναι τα αφεντικά; Μήπως, είναι η Κατσέλη, ο Θεοδωράκης, ο Ανδρουλάκης, και η Σώτη Τριανταφύλλου; Φοβάμαι ότι τα σκατά έχουν μεταναστεύσει και σε άλλα κεφάλια.
Τουλάχιστον, υπάρχει ακόμα στον αέρα ο έρωτας. Το ουσιαστικό σήμα κατατεθέν της εξέγερσης του πολυτεχνείου. Μιας εξέγερσης που το μόνο που έχει πλέον να μας πει είναι αυτό. Να μην ξεχνάμε να ήμαστε ερωτευμένοι. Να μην ξεχνάμε να ήμαστε ονειροπόλοι, αθώοι, αφελής. Αυτό κι αν είναι εξέγερση.